1967 Marcelo Barbero (Hijo) SP/IN

Gitara klasyczna Marcelo Barbero Hijo z 1967 roku, z płytą wierzchnią ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego, zbudowana w madryckim warsztacie Arcángela Fernándeza – gitara, która jedną nogą stoi w świecie flamenco, a drugą w muzyce klasycznej.

Na powyższych filmach Grisha Goryachev gra „Profundidades” (Taranta) Rafaela Riqueñi, a Fareed Haque gra „Bolero” Juliána Arcasa w zaimprowizowanej kadencji – obaj na tej gitarze.

Marcelo Barbero Hijo w 1967 roku

Na etykiecie widnieje napis „Marcelo Barbero (Hijo) para casa Arcángel Fernández”. W 1967 roku syn wielkiego Marcelo Barbero , dwudziestolatek, budował w warsztacie Arcángela Fernándeza, ucznia swojego ojca – jednym z najsłynniejszych warsztatów w historii hiszpańskiego lutnictwa.

Dźwięk i stan

Ma wspaniałe, mroczne brzmienie z wyrazistymi basami i mocnymi sopranami, niczym stary instrument Miguela Rodrigueza z płytą świerkową. Brzmi chropawo, otwarcie i dźwięcznie, niczym wspaniałe flamenco z połowy XX wieku, a jednocześnie zachowuje ciepło i liryczne piękno klasycznego instrumentu. Stan jest doskonały, z oryginalnym wykończeniem.

Marcelo Barbero Hijo: Trenowany przez Arcángela Fernándeza

Marcelo Barbero Hijo (ok. 1944–1946 do 2007) był jedynym synem legendarnego madryckiego lutnika flamenco, Marcelo Barbero . Był jeszcze chłopcem, gdy ojciec zmarł w 1956 roku, więc nigdy z nim nie współpracował; zamiast tego został przyjęty i wyszkolony przez jedynego ucznia i następcę ojca, Arcángela Fernándeza , który był dla niego zarówno ojcem, jak i mistrzem, przekazując mu wszystko, czego nauczył się od starszego Barbero.

Gitary „Para Casa Arcángel Fernández”

Marcelo Hijo spędził całą swoją karierę u boku Arcángela w jego warsztacie w madryckiej dzielnicy Lavapiés, zaledwie kilka przecznic od starego sklepu ojca. Jego gitary noszą etykietę z napisem „Construida por Marcelo Barbero (Hijo) para casa Arcángel Fernández” – zbudowane przez Marcelo Barbero (syna) dla domu Arcángela Fernándeza – i są zgodne z planami, drewnem i standardami gitar, które Arcángel budował równolegle: lekkie, szybkie i potężne flamenco, a także kilka klasycznych, w wielkiej tradycji Barbero.