1992 Ober/Blöchinger SP/CSAR

Ta klasyczna gitara Ober/Blöchinger z 1992 roku, wykonana ze świerku i palisandru CSA, została wyprodukowana w Monachium i podpisana przez obu twórców, Fritza Obera i Edmunda Blöchingera.

Gitara z warsztatu Ober/Blöchinger

Został zbudowany we wspólnym monachijskim warsztacie Edmunda Blöchingera i Fritza Obera , dwóch twórców, którzy później zrobili znakomitą karierę jako niezależni lutnicy. Styl jest tradycyjny, w dużej mierze nawiązujący do twórczości Torresa i Hausera I.

Dźwięk i materiały

Jego brzmienie ma charakter „starego świata” – luźne, otwarte i ciepłe, a zarazem niezwykle urokliwe – a jednocześnie bardzo wyraziste i klarowne. Materiały są przepiękne: dramatyczne usłojenie i barwa tylnej części z palisandru CSA oraz piękny kawałek postarzanego świerku na pudle rezonansowym – dzięki czemu jest równie piękny dla oka, jak i dla ucha.

Stan

Stan jest doskonały, z jednym pęknięciem z tyłu, profesjonalnie naprawionym przezPepe Romero Jr. Poza tym jest to fantastyczna, „klasyczna” gitara pod każdym względem.

Artykuł w Orfeo o Hauserze III, Blöchingerze i Oberze | Orfeo Magazine nr 4 na naszym blogu

Fritz Ober i Edmund Blöchinger

Gitary Ober/Blöchinger zostały zbudowane w Monachium na początku lat 90. XX wieku przez Fritza Obera (1955–2020) i Edmunda Blöchingera (ur. 1958), we wspólnym wówczas warsztacie obu bawarskich lutników. Obaj uczyli się u Helmuta Buchsteinera-Fritza, zanim otworzyli własny warsztat w Monachium, a Edmund od 1982 roku, po tym jak najpierw odbył praktykę stolarską. Ich etykiety noszą oba nazwiska: „Fritz Ober – Edmund Blöchinger – Monachium” wraz z miesiącem i rokiem produkcji.

Dwie niezależne kariery

Obaj twórcy osiągnęli później znakomite kariery w tradycji Torresa iHausera I. Fritz budował w Monachium aż do swojej śmierci w 2020 roku, a GSI było jego wyłącznym dystrybutorem w USA za jego życia. Edmund pracuje samotnie w Dorfen, niedaleko Monachium, budując dla rodziny Romero i wielu młodych profesjonalistów, a GSI jest jedynym dystrybutorem jego gitar na świecie. Obaj, wraz z Hermannem Hauserem III , zostali zaprezentowani w magazynie Orfeo nr 4.