Ta gitara została hojnie przekazana naszej organizacji non-profit, Fundacji GSI . Sprzedaż gitar za pośrednictwem Fundacji GSI służy bezpośredniemu wsparciu edukacji muzycznej w szkołach publicznych. Zachęcamy do kontaktu w celu uzyskania dodatkowych informacji.

Ta anonimowo wykonana gitara nosi etykietę przypisującą ją René François Lacôte (ok. 1785–1871), ale wyraźnie wykazuje wiele cech charakterystycznych dla XIX-wiecznej szkoły lutniczej w Mirecourt we Francji, która przez wieki była tętniącym życiem ośrodkiem produkcji instrumentów strunowych. Kliknij link do artykułu Orfeo o Mirecourt, aby uzyskać fascynujący wgląd w to niezwykle ważne centrum produkcji instrumentów muzycznych.

Choć prawdopodobnie nie został zbudowany w paryskiej pracowni Lacôte, to wciąż jest to wspaniały instrument, niemal na pewno wpisany w tradycję Lacôte. To świetnie brzmiący (i grający) instrument z epoki dla gitarzystów poszukujących autentycznego brzmienia utworów Sora, Aguado, Giulianiego i innych wielkich kompozytorów klasycznych i romantycznych XIX wieku. Posiada również zaskakująco „nowoczesny” poziom głośności – dźwięk wystarczający, aby spełnić oczekiwania każdego współczesnego gitarzysty. Jest to również prawdziwy cud techniki ze względu na piękne materiały i niezwykle misterne inkrustacje. Wierzymy, że tył i boki gitary wykonane są z drewna gruszy europejskiej – drewna powszechnie używanego przez producentów Mirecourt w XIX wieku, szczególnie w droższych gitarach przeznaczonych dla zamożniejszych klientów. Z wiekiem nabiera bogatego bursztynowego koloru, który dokładnie widzimy tutaj, a ten konkretny zestaw charakteryzuje się silnie pikowanym usłojeniem. Intarsja jest po prostu zachwycająca – grawerowana, kwiatowa obwódka z masy perłowej wokół blatu i mostka, misternie grawerowana rozeta z abalonu z ptakami i kwiatami oraz medalion z abalonu na główce, również z kwiatami. Ten stopień zdobnictwa sugeruje, że gitara ta była przeznaczona raczej jako instrument wysokiej klasy, a nie standardowy model warsztatowy.

Niezależnie od jego pierwotnego pochodzenia, jest to wyjątkowo dobrze zachowany francuski instrument z połowy XIX wieku. Oprócz wspomnianych już cech, posiada on również czarną, bejcowaną szyjkę z połączeniem V-joint na główce, podstrunnicę z ząbkami, mostek z kołkami oraz łączenia z kości zarówno na płycie wierzchniej, jak i na płycie tylnej. Na płycie wierzchniej znajdują się pęknięcia, które zostały konserwatywnie naprawione jedynie klejem, dzięki czemu zachowano oryginalne brzmienie i instrument jest w stanie gotowym do koncertu, a także zapewnia doskonałą grywalność. Chociaż instrument mógł pochodzić z jednego z lepszych atelier w Mirecourt, a nie z paryskiego warsztatu Lacôte'a, jego ogólna koncepcja, charakterystyka tonalna i słownictwo dekoracyjne są niewątpliwie francuskie z połowy XIX wieku.

Artykuł w magazynie Orfeo na temat Mirecourt