1968 Marcelo Barbero (Hijo) SP/IN

Marcelo Barbero Hijo zbudował tę gitarę klasyczną w 1968 roku w madryckim warsztacie swojego mentora, Arcángela Fernándeza . Jej płyta rezonansowa wykonana jest ze świerku, a tył i boki z palisandru indyjskiego.

W powyższym filmie Mak Grgic gra na tej gitarze solową aranżację utworu Ennio Morricone „The Good, the Bad and the Ugly” autorstwa Carlo Marchione.

Zbudowany dla domu Arcángel Fernández

Wewnątrz znajduje się etykieta „Marcelo Barbero (Hijo) para casa Arcángel Fernández”. Marcelo Hijo, syn wielkiego Marcelo Barbero , w 1968 roku miał dwadzieścia kilka lat i pracował w warsztacie swojego mentora – który sam był uczniem starszego Barbero. To znakomity egzemplarz instrumentu pochodzącego z jednego z najsłynniejszych warsztatów w historii hiszpańskiego lutnictwa.

Klasyka z ogniem flamenco

Brzmienie jest cudownie ciemne, z wyrazistymi basami i mocnymi sopranami – bardzo przypomina stary model Miguela Rodrigueza z świerkowym blatem z tej samej epoki. Brzmi chrapliwie, otwarcie i dźwięcznie, niczym wspaniałe flamenco z połowy XX wieku, zachowując jednocześnie ciepło i liryczne piękno wysokiej klasy gitary klasycznej. Stan jest doskonały, z oryginalnym wykończeniem na całej długości.

Marcelo Barbero Hijo: Trenowany przez Arcángela Fernándeza

Marcelo Barbero Hijo (ok. 1944–1946 do 2007) był jedynym synem legendarnego madryckiego lutnika flamenco, Marcelo Barbero . Był jeszcze chłopcem, gdy ojciec zmarł w 1956 roku, więc nigdy z nim nie współpracował; zamiast tego został przyjęty i wyszkolony przez jedynego ucznia i następcę ojca, Arcángela Fernándeza , który był dla niego zarówno ojcem, jak i mistrzem, przekazując mu wszystko, czego nauczył się od starszego Barbero.

Gitary „Para Casa Arcángel Fernández”

Marcelo Hijo spędził całą swoją karierę u boku Arcángela w jego warsztacie w madryckiej dzielnicy Lavapiés, zaledwie kilka przecznic od starego sklepu ojca. Jego gitary noszą etykietę z napisem „Construida por Marcelo Barbero (Hijo) para casa Arcángel Fernández” – zbudowane przez Marcelo Barbero (syna) dla domu Arcángela Fernándeza – i są zgodne z planami, drewnem i standardami gitar, które Arcángel budował równolegle: lekkie, szybkie i potężne flamenco, a także kilka klasycznych, w wielkiej tradycji Barbero.