Preston Hong nagrywa muzykę Bacha, Dyensa, Regondiego, Brouwera i Piorkowskiego

GSI niedawno powitało Prestona Honga w swoim showroomie na sesji nagraniowej, podczas której zaprezentowany zostanie mieszany program utworów barokowych i współczesnych. Wybór ten obejmował utwory, które opierają się na przejrzystej strukturze i kontrastowym charakterze.

Jako pierwszy utwór Preston wykonał Preludium i „Très Vite” Jana Sebastiana Bacha. Preludium opiera się na ciągłym ruchu z wyraźną ścieżką harmoniczną, wymagającą starannego doboru głosów, aby zachować wyrazistość linii melodycznych. „Très Vite”, szybsza część, kontrastuje z bardziej aktywnym charakterem rytmicznym i lżejszą artykulacją. Preston zachował kontrolę nad obydwoma utworami, z wyraźnym podziałem, ale rozpoznawalnym dialogiem między głosami. W tym utworze użył gitarySantosa Hernandeza z 1941 roku .

Zagrał również dwie ostatnie części Hommage à Villa-Lobos Rolanda Dyensa: Andantinostalgie i Tuhu . Andantinostalgie to krótki, liryczny utwór z bezpośrednią ideą melodyczną, wspieraną przez marzycielski (a momentami ironiczny) akompaniament. Tuhu opiera się na brazylijskim motywie Dyensa, łącząc synkopę, zmiany rejestru i szeroką paletę efektów dźwiękowych. Tytuł wydaje się być przydomkiem, który matka nadała Villi-Lobosowi w dzieciństwie. Preston zachował wyraźną melodię w obu utworach, jednocześnie zachowując równowagę na całym instrumencie. Zagrał ten zestaw na gitarze Michaela Thamesa z 2018 roku .

Włączył również „Air Varié de l'Opéra de Bellini” Giulia Regondiego. Podobnie jak wiele XIX-wiecznych utworów gitarowych opartych na tematach operowych, utwór łączy liryczny wstęp z serią wariacji eksplorujących różne koncepcje techniczne. Preston zrównoważył liryczną ekspresję z wirtuozerią w temacie Belliniego, grając ten utwór na gitarze José Ramireza z 1985 roku .

Z repertuaru XX wieku, Preston wykonał „La Gran Sarabanda” Leo Brouwera. Utwór wziął swoją nazwę od tradycyjnej sarabandy, z wolnym metrum trójdzielnym i naciskiem na akordy. Rozwija się poprzez przesunięcia harmoniczne i bardzo wirtuozowskie pasaże. Preston Hong zachował stały puls i wyraźne frazowanie przez cały utwór. Zagrał ten utwór na instrumencie Gabriele Lodi z 2025 roku .

Zakończył wykonaniem utworu „Ścieżka Filozofa” Jamesa Piorkowskiego. Utwór zbudowany jest na ostinacie w niższym głosie, dialogującym z melodią, która stopniowo narasta, tworząc wrażenie progresji w czasie. Utrzymywał równe tempo i wyraźny kierunek od początku do końca. Preston nagrał to wykonanie na płycie Manuel Contreras II z 2010 roku .