José Luis Romanillos (1932–2022) był hiszpańskim lutnikiem, który zbudował swoje najsłynniejsze gitary w Semley w hrabstwie Wiltshire w Anglii – w tym gitarę z 1973 roku, na której Julian Bream koncertował i nagrywał przez wiele lat. Nazywany „Stradivariusem gitary”, był również czołowym historykiem gitary hiszpańskiej i biografem Antonia de Torresa .
W skrócie
- Urodzony: 17 czerwca 1932 r. w Madrycie
- Zmarł: 12 lutego 2022 r., Sigüenza, Hiszpania
- Warsztat: Semley, Wiltshire, Anglia (od 1970 r.); później Guijosa (Sigüenza), Hiszpania
- Grany przez: Julian Bream, Sérgio i Eduardo Abreu, Carlos Bonell, Gilbert Biberian, Antigoni Goni
- Książki: biografia i studium Antonia de Torresa; Vihuela de Mano i gitara hiszpańska (z żoną Marian, 2002)
Z Madrytu do Londynu
José Luis Romanillos Vega urodził się w Madrycie w 1932 roku i w wieku trzynastu lat został praktykantem w madryckiej firmie stolarskiej. W 1956 roku przeprowadził się do Anglii, aby pracować w szpitalu w Epsom, a kilka miesięcy później przeniósł się do szpitala w Londynie. Pięć lat po przeprowadzce do Anglii, w Londynie, mieście obcym jego rodzinnym korzeniom, wykonał swoją pierwszą hiszpańską gitarę.
Semley, Wiltshire i Julian Bream
W 1970 roku, zachęcony przez angielskiego gitarzystę Juliana Breama , założył warsztat lutniczy w wiosce Semley w Wiltshire – i to właśnie tam zbudował legendarną gitarę z 1973 roku, na której Bream grał przez wiele lat. Gitary Romanillos zyskały uznanie światowej klasy gitarzystów zarówno za brzmienie, jak i za estetykę i atrakcyjny wygląd. Czyste brzmienie i harmoniczna równowaga strun to właśnie to, czego Romanillos poszukiwał w dążeniu do uzyskania subtelnego „hiszpańskiego brzmienia”. „Daily Mail” nazwał go „Stradivariusem gitary”, a włoski magazyn „Sei Corde” okrzyknął go „najważniejszym żyjącym lutnikiem instrumentów strunowych”.
Nauczyciel i historyk gitary hiszpańskiej
Prowadził kursy z zakresu wytwarzania gitar hiszpańskich w wielu krajach, a także wykłady i seminaria na temat organologii instrumentu oraz historii i rozwoju vihueli de mano i gitary hiszpańskiej. Przez dziesięć lat był członkiem Rady Rzemiosła Wielkiej Brytanii.
Od 1995 roku mieszkał w Guijosa, wiejskim dystrykcie przyłączonym do Sigüenzy, w północnej części prowincji Guadalajara w Hiszpanii. W 2002 roku, we współpracy z żoną Marian, opublikował angielski słownik hiszpańskich producentów instrumentów strunowych i gitar, zatytułowany „Vihuela de Mano and the Spanish Guitar” . José Luis Romanillos zmarł w Sigüenzie 12 lutego 2022 roku.
José Luis Romanillos w magazynie Orfeo
José Luis Romanillos w magazynie Orfeo nr 5
W materiale Orfeo omówiono wpływ Torresa na Romanillos, wpływ gitar Manuela Ramíreza z Segovii z 1912 r. i Hermanna Hausera z Bream z 1936 r. jako szablonów dla jego gitar oraz to, w jaki sposób kolumny meczetu w Kordobie zainspirowały jego rozety.
Gitary José Luis Romanillos w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar José Luisa Romanillosa. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kim był José Luis Romanillos?
Hiszpański lutnik (1932–2022), który przez dziesięciolecia pracował w Semley w Anglii i budował gitary dla Juliana Breama; był także historykiem hiszpańskiej gitary.
Co zagrał Julian Bream w wykonaniu Romanillosa?
Romanillo z 1973 r., na którym koncertował i nagrywał przez wiele lat; później posiadał inne, w tym nr 592, „La Lechuza” (1981).
Jakie książki napisał Romanillos?
Biografia i studium Antonia de Torresa oraz Vihuela de Mano i gitara hiszpańska (2002), napisana wspólnie z żoną Marian.
