1957 Manuel de la Chica w/pegs SP/CY

To potwór flamenco blanca w stylu połowy wieku i tak dobry przedstawiciel tego stylu, jak każdy inny instrument wykonany przez innego producenta z tego okresu. Jest lekki jak piórko, ma ogromny, chrapliwy dźwięk i wspaniałe flamenco szczekanie z przenikliwą głośnością. Jednak jeśli się go nakłoni, ma jednocześnie liryczną, śpiewającą jakość. To niezwykle wszechstronny instrument, który ma niesamowitą żywotność i energię. Jest w świetnym stanie jak na swój wiek - poza dwoma pęknięciami na górze (w tym spoiwem) i dwoma pęknięciami w (wszystko naprawione i stabilne), jest w doskonałym stanie i gotowy do występu. Dzięki smukłemu i łatwemu kształtowi szyjki oraz szybkiej reakcji, grywalność jest dziecinnie prosta, co jest normą dla tego producenta. Jest również wyposażony w staromodne kołki, co czyni go klasycznym, tradycyjnym flamenco z połowy wieku.

Ta gitara została przekazana naszej organizacji charytatywnej non-profit, GSI Foundation . Sprzedaż gitar za pośrednictwem GSI Foundation zbiera pieniądze, które bezpośrednio wspierają edukację muzyczną w szkołach publicznych. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać więcej informacji.

Manuel de la Chica jest prawdopodobnie największym budowniczym z Granady do tej pory. Urodził się w 1911 roku, a jego wczesne zawodowe doświadczenie obejmowało stolarstwo, podobnie jak w przypadku niezliczonych innych znakomitych lutników. Jego uwaga przeniosła się na wytwarzanie gitar pod koniec lat 30., kiedy zobaczył i zainteresował się gitarą hiszpańską, głównie gitarami Santosa Hernandeza. Często jego instrumenty są porównywane do późniejszych gitar Marcelo Barbero (który pomagał w budowie kilku gitar Santos, które pozostały częściowo zbudowane w chwili jego śmierci), co uważamy za bardzo mocne i uczciwe porównanie. W 1973 roku został zmuszony do przejścia na wcześniejszą emeryturę z wytwarzania gitar z powodu komplikacji zdrowotnych, których doświadczał z powodu wdychania pyłu i chemikaliów w swoim gitarze. Od momentu jego odejścia aż do śmierci w 1998 r. jego instrumenty popadły w zapomnienie. Jednak w ciągu ostatnich 10 lat odrodziło się zainteresowanie nimi, a ponowna ocena jego twórczości przekonała wielu, że jego wkład, umiejętności i wgląd w sztukę tworzenia gitar uczyniły go jednym z najwybitniejszych lutników wszech czasów.