1990 Ober/Blöchinger SP/CSAR

Ta gitara klasyczna Ober/Blöchinger z 1990 r. ma postarzany świerkowy wierzch i trzyczęściowy tył z palisandru CSA, została zbudowana w Monachium w październiku 1990 r. i podpisana przez Fritza Obera na wytwórni.

Zbudowany w Monachium przez Fritza Obera i Edmunda Blöchingera

Ta gitara została zbudowana w Monachium, we wspólnym warsztacie Edmunda Blöchingera i Fritza Obera – dwóch lutników, którzy później zrobili znakomitą karierę jako niezależni twórcy gitar. Została zbudowana w tradycyjnym stylu, w dużej mierze nawiązując do stylu Torresa i Hausera I.

Dźwięk „starego świata”

Brzmienie ma charakter „starego świata” – jest luźne, otwarte i ciepłe, a przy tym niezwykle czarujące. Jednocześnie jest też bardzo wyraziste i klarowne.

Przybory

Materiały są wspaniałe: wyrazisty wzór słojów i kolory pięknej, trzyczęściowej tylnej części z palisandru CSA oraz piękny kawałek postarzanego świerka na płycie rezonansowej sprawiają, że wygląd instrumentu jest równie piękny, co jego brzmienie.

Artykuł w Orfeo o Hauserze III, Blöchingerze i Oberze | Orfeo Magazine nr 4 na naszym blogu

Fritz Ober i Edmund Blöchinger

Gitary Ober/Blöchinger zostały zbudowane w Monachium na początku lat 90. XX wieku przez Fritza Obera (1955–2020) i Edmunda Blöchingera (ur. 1958), we wspólnym wówczas warsztacie obu bawarskich lutników. Obaj uczyli się u Helmuta Buchsteinera-Fritza, zanim otworzyli własny warsztat w Monachium, a Edmund od 1982 roku, po tym jak najpierw odbył praktykę stolarską. Ich etykiety noszą oba nazwiska: „Fritz Ober – Edmund Blöchinger – Monachium” wraz z miesiącem i rokiem produkcji.

Dwie niezależne kariery

Obaj twórcy osiągnęli później znakomite kariery w tradycji Torresa iHausera I. Fritz budował w Monachium aż do swojej śmierci w 2020 roku, a GSI było jego wyłącznym dystrybutorem w USA za jego życia. Edmund pracuje samotnie w Dorfen, niedaleko Monachium, budując dla rodziny Romero i wielu młodych profesjonalistów, a GSI jest jedynym dystrybutorem jego gitar na świecie. Obaj, wraz z Hermannem Hauserem III , zostali zaprezentowani w magazynie Orfeo nr 4.