Gitary klasyczne

Materiały: gitary klasyczne są zazwyczaj wykonywane z płytą wierzchnią ze świerku lub cedru, a sporadycznie z innych gatunków drewna, takich jak sekwoja czy sosna. Płyta spodnia i boczki są najczęściej wykonane z różnych gatunków palisandru, klonu i mahoniu, co wydłuża wybrzmiewanie dźwięku. W ostatnich latach wielu młodszych lutników poszukujących bardziej zrównoważonych i łatwiej dostępnych gatunków drewna zaczęło stosować naprawdę wspaniałe materiały, m.in. granadillo, egzotyczny heban, wenge, koa, orzech i wiele innych twardych gatunków drewna. Gitary flamenco mają zazwyczaj płytę wierzchnią ze świerku oraz płytę spodnią i boczki z cyprysu, co zwiększa głośność i podkreśla atak dźwięku. Jednak w ciągu ostatnich dziesięcioleci popularność zyskały palisandrowe gitary flamenco, znane jako „Flamenco negras”, w dużej mierze dzięki Paco de Lucíi, który jako pierwszy zaczął grać na palisandrowej gitarze od 1969 roku.

Konstrukcja: korpus gitary klasycznej jest zazwyczaj głębszy, a drewno nieco grubsze. Gitary flamenco mają płaskie lub ujemne (przed naciągnięciem strun) ugięcie gryfu, dzięki czemu akcja strun jest bardzo niska i szybka, kosztem pewnego brzęczenia. W gitarach flamenco struny są też bliżej płyty wierzchniej, co ułatwia techniki perkusyjne. Gitary flamenco często mają „golpeador”, czyli plastikową płytkę przymocowaną do płyty wierzchniej gitary, która chroni jej wykończenie przed technikami perkusyjnymi, takimi jak uderzanie palcami w płytę rezonansową.

Brzmienie: gitara klasyczna została zaprojektowana tak, aby dać soliście narzędzia do wykonywania muzyki o wielu barwach: „orkiestra w pudełku”. Atak jest miękki, z dłuższym i stopniowym wybrzmiewaniem. Gitara flamenco została zaprojektowana tak, aby przebić się przez odgłos tupiących tancerzy. Dźwięk jest nieco bardziej perkusyjny; głośny i natychmiastowy impuls dźwiękowy, po którym następuje szybkie wygaszenie, jest charakterystyczny dla tradycyjnych gitar flamenco.