Marko Topchii wykonuje utwory Dowlanda, Bacha, Poulenca i Brouwera w GSI

Ukraiński gitarzysta Marko Topczii odwiedził nasz showroom GSI, aby wziąć udział w sesji nagraniowej obejmującej cztery wieki muzyki gitarowej, od Johna Dowlanda i Johanna Sebastiana Bacha po Francisa Poulenca i Leo Brouwera. Program, wykonany na czterech niezwykłych instrumentach, zaprezentował skalę muzyczną i kunszt techniczny, dzięki którym Marko stał się jednym z najbardziej utytułowanych gitarzystów klasycznych swojego pokolenia. Zdobył ponad 100 nagród w międzynarodowych konkursach, w tym 55 pierwszych nagród. Wśród nich znalazły się Konkurs Francisco Tárregi z 2021 roku oraz Międzynarodowy Konkurs Artystów Koncertowych Guitar Foundation of America z 2023 roku. Po opublikowaniu ostatecznego nagrania z sesji, z przyjemnością prezentujemy cały program w jednym miejscu.

Rozpoczął od Fantazji P. 71 Johna Dowlanda, wykonanej na gitarze Fritza Obera z 2019 roku . To jedna z najwspanialszych fantazji lutniczych angielskiego renesansu, oparta na chromatycznym motywie, który Dowland rozwija poprzez gęsty, ekspresyjny kontrapunkt. Marko cierpliwie kształtował jego długi łuk, pozwalając na naturalne narastanie napięcia harmonicznego. Sama gitara jest jednym z ostatnich instrumentów niemieckiego lutnika Fritza Obera (1955-2020), znanego z budowy jednych z najlepszych gitar w stylu Torresa i Hausera swojego pokolenia, o ciepłym, staroświeckim brzmieniu, doskonale pasującym do muzyki dawnej.

Program kontynuowano trzema częściami z Partity nr 2 c-moll BWV 826 Bacha w aranżacji gitarowej Tristana Manoukiana, utworem, który stał się centralną częścią programów recitalowych Marko. Partita, pierwotnie napisana na instrument klawiszowy i opublikowana w 1727 roku, została później włączona do pierwszego tomu Clavier-Übung Bacha. Marko nagrał ją na gitarze Richarda Reynoso z 2024 roku z świerkową płytą wierzchnią oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego. Zbudowany w Los Angeles instrument wprowadził kilka najnowszych pomysłów konstrukcyjnych Reynoso, w tym zwężającą się podstrunnicę, rozetę zawieszoną wewnątrz otworu rezonansowego i lekki mostek bez tradycyjnego bloku łączącego, wszystko to mające na celu umożliwienie swobodniejszej rezonacji płyty rezonansowej.

Allemande rozwija się jak nieprzerwany, płynny taniec, w którym melodia i bas bez przerwy wymieniają się pomysłami. Marko zachował klarowność i równomierny kształt linii, pozwalając kontrapunktowi swobodnie oddychać, jednocześnie utrzymując stały, postępowy rytm utworu.

W sercu partity Sarabanda zwalnia tempo i zwraca się do wewnątrz. Marko dał ozdobnej melodii przestrzeń do śpiewu, czerpiąc z bogatej palety barw i długiego wybrzmienia Reynoso, aby wydobyć refleksyjny, niemal wokalny charakter utworu.

Nastrój rozjaśnia Rondeau , żywiołowy taniec w metrum trójdzielnym, zbudowany wokół refrenu, który powraca między kontrastującymi epizodami. Marko wydobył jego żartobliwy charakter dzięki wyraźnej artykulacji i lekkiemu, energicznemu pulsowi, zachowując wyraźną interakcję między głosami przez cały czas.

Następnie nastąpiła zupełnie inna sarabanda, w której Marko wykonał „Sarabandę ” Francisa Poulenca na gitarze Gabriele Lodi „Torres” z 2014 roku . Napisana w 1960 roku dla legendarnej gitarzystki Idy Presti, jest jedynym utworem Poulenca na gitarę solo. To krótki i kameralny utwór, który odtwarza dawny taniec barokowy w charakterystycznym dla kompozytora języku harmonicznym. Gitara Lodi to hołd dla Antonia de Torresa, nie kopia pojedynczego instrumentu, lecz synteza jego ulubionych elementów z wielu oryginalnych gitar Torresa, które studiował i odrestaurowywał. Jej świerkowa płyta wierzchnia i klonowy tył nadały utworowi ciepłe, transparentne brzmienie.

Program zakończył się utworem Leo Brouwera Estudio No. 17 z Nuevos Estudios Sencillos , wykonanym na historycznej gitarzeHermann Hauser I z 1934 roku . Instrument ten, zbudowany zaledwie trzy lata przed kultowym Hauserem Andrésa Segovii z 1937 roku, należał niegdyś do Vahdah Olcott-Bickford, a później do Pepe Romero. Studia Brouwera łączą w sobie skupione wyzwania techniczne z wyrazistym charakterem muzycznym, a występ Marko pokazał, jak klarowność i równowaga gitary Hauser pasują do współczesnego repertuaru równie naturalnie, jak do muzyki wcześniejszych stuleci.

Wszystkie te nagrania ukazują artystę poruszającego się z łatwością od renesansowego kontrapunktu i bachowskiego grania na instrumentach klawiszowych po wyrafinowane miniatury XX wieku, wnosząc do każdego z nich tę samą wirtuozerię i muzyczne skupienie. Jesteśmy wdzięczni Markowi za podzielenie się z nami swoim kunsztem.