Enrique García (1868–1922) był urodzonym w Madrycie lutnikiem i założycielem barcelońskiej szkoły lutniczej. Kształcił się w warsztatach Ramíreza, zdobył pierwszą nagrodę na Wystawie Światowej w Chicago w 1893 roku. W 1895 roku przeniósł się do Barcelony i wywarł wpływ na Francisco Simplicio , Enrique Sanfeliu, Enrique Colla i Ignacio Fletę .
W skrócie
- Urodzony: 1868, Madryt
- Zmarł: 1922, Barcelona
- Trenował: od 1883 roku zManuelem Ramírezem lubJosé Ramírezem I (prawdopodobnie z oboma), Madryt
- Warsztat: Barcelona od 1895 r.; Paseo de San Juan nr 110 z 1902 roku
- Nagroda: Pierwsza nagroda, Wystawa Światowa w Chicago, 1893
- Grana przez: Francisco Tárrega, Domingo Prat
- Uczeń: Francisco Simplicio, jego jedyny uczeń i następca
Z Madrytu do Barcelony
Enrique García urodził się w Madrycie w 1868 roku. Chociaż był synem lutnika Juana Garcíi, w 1883 roku rozpoczął praktykę u Manuela Ramíreza lub José Ramíreza I (lub prawdopodobnie u obu) i kontynuował pracę w Madrycie przez wiele lat. W 1893 roku jego gitary zdobyły pierwszą nagrodę na Wystawie Światowej w Chicago – García był ewidentnie bardzo dumny z tego osiągnięcia, ponieważ po otrzymaniu nagrody przedstawił je w formie obrazków na swoich etykietach. W 1895 roku opuścił Ramíreza i Madryt, udając się do Barcelony, gdzie otworzył warsztat przy ulicy Aragón 309. W 1899 roku przeniósł swój warsztat na ulicę Aragón 455. W 1902 roku ponownie przeniósł swój warsztat do swojej ostatecznej lokalizacji przy Paseo de San Juan 110, gdzie pozostał aż do śmierci w 1922 roku.
Założyciel Szkoły Gitarowej w Barcelonie
García jest uważany za twórcę „szkoły barcelońskiej”, czyli „katalońskiego” stylu budowy gitar. Jego styl wpłynął na kolejne pokolenia barcelońskich lutników, w tym Francisco Simplicio i Miguela Simplicio, Enrique Sanfeliu, Enrique Colla i Ignacio Fletę . Dwiema głównymi cechami charakterystycznymi jego stylu są zwiększona sztywność pudła rezonansowego (jego gitary zazwyczaj miały 8 asymetrycznych wachlarzy zamiast tradycyjnych 7; lata później Ignacio Fleta zwiększył tę liczbę do 9) oraz słabość do wyszukanych zdobień. Pod względem estetycznym jego instrumenty wahały się od bardzo prostych po niezwykle ozdobne, a bogate inkrustacje i ekstrawagancko rzeźbione główki stały się synonimem jego nazwiska.
Międzynarodowa reputacja
García był jednym z najbardziej rozchwytywanych i znanych producentów na przełomie wieków. Jego renoma już od samego początku była prawdziwie międzynarodowa, głównie dzięki Domingo Pratowi i Francisco Tárredze, którzy grali na jego gitarach. W 1897 roku to właśnie García naprawił ukochaną gitarę Torres Tárregi z 1864 roku – gitarę, którą dziś znamy jako FE 17 – a jego etykieta serwisowa nadal znajduje się na jej wnętrzu. Do 1912 roku eksportował wiele swoich instrumentów, głównie do Ameryki Południowej, gdzie kształtowała się prężna i bardzo ważna scena gitarowa, skupiona głównie w Buenos Aires w Argentynie i Montevideo w Urugwaju. Jego gitary zawsze były cenione przez wykonawców i kolekcjonerów za ich intymny urok i niepowtarzalny styl.
Więcej informacji na temat Garcii, jego przeprowadzki do Barcelony i jego pracy nad powieścią Torres Tárregi można znaleźć na stronie jego ucznia Francisco Simplicio .
Enrique García Guitars w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar Enrique García. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kim był Enrique García?
Urodzony w Madrycie lutnik (1868–1922), kształcony w warsztatach Ramíreza, założyciel barcelońskiej szkoły lutniczej.
Czym jest barcelońska szkoła budowy gitar?
Rozpoczął się kataloński styl García: sztywniejsze płyty rezonansowe (często 8 asymetrycznych wentylatorów) i bogata dekoracja, kontynuowana przez Francisco Simplicio, Enrique Sanfeliu, Enrique Coll i Ignacio Fleta.
Jaką nagrodę wygrał García?
Pierwsza nagroda na Wystawie Światowej w Chicago w 1893 r., której wizerunek uwiecznił na etykietach.
