José Ramírez II (1885–1957) był drugim mistrzem warsztatu José Ramíreza w Madrycie. SynJosé Ramíreza I i ojciec José Ramíreza III , spędził prawie 20 lat jako gitarzysta w Ameryce Południowej, a następnie prowadził rodzinny warsztat od 1925 roku, zdobywając złoty medal na Wystawie Iberoamerykańskiej w Sewilli w 1929 roku.
W skrócie
- Urodzony: 1885
- Zmarł: 1957
- Warsztat: José Ramírez, Concepción Jerónima, Madryt (kierownik od 1925 r.)
- Trenował: w warsztacie ojca, u wujkaManuela Ramíreza ,Enrique Garcíi i Juliána Gómeza
- Nagroda: Złoty Medal, Wystawa Iberoamerykańska, Sewilla, 1929
- Zespół warsztatowy: Alfonso Benito, Antonio Gómez, Marcelo Barbero (praktykant)
- Rodzina: syn José Ramíreza I; ojciec José Ramíreza III i Alfredo Ramíreza
Dorastanie w warsztacie Ramíreza
José Simón Ramírez de Galarreta y Pernías (José II; 1885–1957) urodził się w 1885 roku. Dorastał w warsztacie swojego ojca, gdzie uczył się fachu nie tylko od ojca, ale także od czeladników, takich jak wujek Manuel, oraz od innych legendarnych lutników, takich jak Enrique García i Julián Gómez. Poza tym, że był lutnikiem, był też gitarzystą, a w wieku 20 lat został zatrudniony na dwuletnią trasę koncertową po Ameryce Południowej.
Dwadzieścia lat w Ameryce Południowej
Przekonanie ojca, by pozwolił mu przyjąć kontrakt, było bardzo trudne, ale w końcu przekonał go, że dwa lata to wcale nie tak długo. Trasa koncertowa jednak się przedłużyła, a dwa lata zamieniły się w prawie 20 lat, długo po tym, jak grupa, z którą podróżował, rozpadła się. José został za granicą w Buenos Aires, gdzie poznał dziewczynę, która później została jego żoną i która podróżowała z Hiszpanii do Argentyny z rodziną. José i jego żona mieli dwoje dzieci: José Ramíreza III i Alfredo Ramíreza.
Maestro Warsztatu Ramíreza w Madrycie
W 1923 roku otrzymał wiadomość o śmierci ojca i wrócił z rodziną do Madrytu. Dwa lata później został kierownikiem warsztatu Ramíreza przy Concepción Jerónima. Pracował na pierwszym piętrze, a pomagali mu Jesús Martínez, a także Alfonso Benito i Antonio Gómez jako czeladnicy oraz Marcelo Barbero, który wówczas był jeszcze uczniem. Manuel Rodríguez, nazywany „Marequi”, nakładał tam lakier, ale nie jako lutnik. Jego syn, Manuel Rodríguez, został później uczniem lutnika.
Pod koniec życia José II gitary zdradzały już rosnący wpływ Manuela Ramíreza na inspirowany Francisco Gonzálezem styl José I – w zakresie mostków, wewnętrznych wzmocnień, a nawet rozwiązań dekoracyjnych (zobacz naszą gitarę José Ramíreza II z 1956 roku ). Wśród ważnych twórców pracujących w warsztacie w ostatnich latach jego życia znaleźli się Paulino Bernabé , Marcelo Barbero, Manuel Rodríguez i jego syn José III, który przejął zarządzanie warsztatem w 1957 roku.
Złoty medal w Sewilli i lata wojny domowej
José Ramírez II był uznawanym mistrzem za swoją pracę, a w 1929 roku wziął udział w Wystawie Iberoamerykańskiej w Sewilli, gdzie został odznaczony Złotym Medalem. W 1936 roku, z powodu licznych problemów spowodowanych hiszpańską wojną domową, miał ogromne trudności z pozyskiwaniem drewna i materiałów do budowy gitar. Sytuacja ta trwała długo, co znacznie utrudniało jego pracę. Te niedobory były często tematem rozmów z jego synem, José III, gdy został czeladnikiem i zaczął przeprowadzać własne eksperymenty.
Przeczytaj „Dynastię José Ramíreza”
Gitary José Ramírez II w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar José Ramíreza II. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kim był José Ramírez II?
Drugi mistrz warsztatu José Ramíreza w Madrycie (1885–1957), syn José Ramíreza I i ojciec José Ramíreza III.
Kiedy José Ramírez II prowadził warsztat Ramíreza?
Od 1925 roku, po powrocie z Ameryki Południowej po prawie 20 latach, aż do śmierci w 1957 roku.
Jaką nagrodę wygrał José Ramírez II?
Złoty medal na Wystawie Iberoamerykańskiej w Sewilli w 1929 roku.
