José Ramírez IV (1953–2000) był przedstawicielem czwartego pokolenia właścicieli warsztatu José Ramíreza w Madrycie. Od 1988 roku prowadził rodzinny biznes wraz z siostrąAmalią Ramírez , opracował modele koncertowe „Tradicional” i „Especial”, ułatwił grę na gitarach Ramírez oraz zbudował gitarę, którą Andrés Segovia wybrał w 1979 roku i na której grał do końca życia.
W skrócie
- Urodzony: maj 1953, Madryt
- Zmarł: 2000
- Warsztat: José Ramírez, Madryt (uczeń 1971, czeladnik 1977, współdyrektor od 1988)
- Modele: „Tradicional” (1991) i „Especial” (1992); linie studenckie (1986 i seria „R”)
- W tej roli: Andrés Segovia, od 1979 do końca swoich dni
- Rodzina: syn José Ramíreza III ; bratAmalii Ramírez
Czwarta generacja warsztatu José Ramíreza
José Enrique Ramírez García (José IV; 1953–2000) urodził się w Madrycie w maju 1953 roku. Pracę jako praktykant rozpoczął w 1971 roku, a w 1977 roku uzyskał tytuł czeladnika. W 1988 roku postanowił poprowadzić rodzinny biznes wraz z siostrą Amalią Ramírez. Jego ideą było zredefiniowanie modeli, które wówczas powstawały.
W połowie lat 80. XX wieku zauważono zmianę gustu brzmieniowego niektórych czołowych gitarzystów i rodzina Ramírez zaczęła produkować gitary, które dawały tym gitarzystom dokładnie to, czego potrzebowali.
Gitara, którą Segovia wybrał w 1979 roku
W 1979 roku José IV zdobył uznanie Andrésa Segovii, ponieważ Maestro pewnego dnia wybrał konkretną gitarę spośród kilku gitar, które warsztat wcześniej wybrał i przesłał mu. Tę skonstruowaną specjalnie przez José Enrique wybrał Segovia. Było to wielkie zaskoczenie, a szczególnie satysfakcjonujące dla José, czwartego jak dotąd w dynastii. Jego radość była tak wielka, że napisał dedykację ze swoim podpisem obok etykiety. Segovia używał tej konkretnej gitary do końca swoich dni i, jak wynika z listów pisanych przez Segovię do José Enrique, używał jej z wielką satysfakcją.
Modele „Tradycyjne” i „Specjalne” Ramíreza
W 1991 roku rozpoczął budowę gitary o charakterystycznym brzmieniu lat sześćdziesiątych, którą nazwał „Tradicional”, oraz kolejnej, zupełnie niezwiązanej z poprzednią, która wyrażała czyste i bezpośrednie brzmienie, będące odpowiedzią na nowe tendencje obecne w gustach współczesnych gitarzystów. Ta druga gitara, po kilku eksperymentach, została w pełni zdefiniowana w 1992 roku i nazwana modelem „Especial”.
Zasadniczo José Ramírez IV zdefiniował i udoskonalił dzieło swojego ojca, choć wprowadził również własne innowacje. Oprócz zdefiniowania dwóch linii profesjonalnych gitar klasycznych, opracował techniki konstrukcyjne, które uczyniły je instrumentami najwygodniejszymi i najłatwiejszymi w grze, a także bardziej stabilnymi w montażu, co w niektórych przypadkach pozwoliło uniknąć, a w innych zredukować, deformacji spowodowanych ruchem drewna.
José IV zmarł w 2000 roku, a jego siostraAmalia Ramírez od tamtej pory prowadzi warsztat. W 2020 roku, z okazji 20. rocznicy jego śmierci, warsztat José Ramíreza przywrócił model „Especial” – przeczytaj historię na naszym blogu .
Linia studencka godna nazwiska Ramírez
Kolejnym ważnym rozdziałem jest wprowadzenie gitar dla uczniów. Nigdy nie zainteresowały one José Ramíreza III, którego zainteresowania koncentrowały się wyłącznie na budowie gitar profesjonalnych. Jednak od czasów José Ramíreza I gitary dedykowane początkującym, studentom i osobom o mniejszej sile nabywczej były sprzedawane w warsztatach jako alternatywa dla gitar wykonywanych ręcznie. José Ramírez I ostatecznie sprzedawał je ze specjalnymi etykietami, różniącymi się od etykiet modeli profesjonalnych, a José Ramírez II zaprojektował nawet kilka modeli dla uczniów i zamówił je u najlepszego producenta w Walencji.
José Ramírez IV doskonale zdawał sobie sprawę z wagi, jaką te gitary mogą mieć dla początkujących. Oferowanie gitary studenckiej wiązało się z gwarancją stałej jakości, popartej nazwiskiem Ramírez. Argumentował, że początkujący niekoniecznie powinien zaczynać grę od gitary profesjonalnej, a konieczne było zaoferowanie instrumentu, który oprócz przystępnej ceny, powinien charakteryzować się dobrą jakością i dawać przyjemność z gry.
W 1986 roku ta wizja skłoniła José IV do zaprojektowania linii studenckiej, produkowanej wyłącznie dla Ramíreza, ze specjalnie dobranym drewnem i spełniającej surowe standardy konstrukcyjne. Linia ta została przyjęta na rynku jako dobry punkt wyjścia do zastosowań profesjonalnych. Później, wraz ze zmianami w modelach profesjonalnych, José Enrique zaprojektował kolejną, bardziej ekonomiczną niż poprzednia linię studencką, zwaną serią „R”, opartą na konstrukcji wnętrza profesjonalnego modelu „C86”.
José IV i Amalia Ramírez
Od 1988 roku José IV i Amalia wspólnie prowadzili rodzinny warsztat – czwarte pokolenie dynastii założonej przezJosé Ramíreza I w latach 80. XIX wieku.
Przeczytaj „Dynastię José Ramíreza”
José Ramírez Guitars w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar José Ramíreza. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kim był José Ramírez IV?
Mistrz czwartego pokolenia w warsztacie José Ramíreza w Madrycie (1953–2000), syn José Ramíreza III, który prowadził warsztat wraz ze swoją siostrą Amalią od 1988 roku.
Jakie modele stworzył José Ramírez IV?
Modele koncertowe „Tradicional” (1991) i „Especial” (1992), a także linia studencka z 1986 r. i seria „R”.
Czy Segovia grała na gitarze José Ramíreza IV?
Tak – w 1979 roku Segovia wybrał gitarę zbudowaną przez José IV i używał jej do końca swoich dni.
