Robert Ruck (1945–2018) był amerykańskim lutnikiem grającym na instrumentach klasycznych i flamenco, który w ciągu swojej pięciodekadowej kariery zbudował ponad tysiąc gitar – wśród nich był No. 58, gitara z lat 70., na której Manuel Barrueco nagrał wiele swoich albumów.
Robert Ruck w skrócie
- Urodzony: 21 sierpnia 1945 r.
- Zmarł: 13 sierpnia 2018 r.
- Warsztaty: Miami, Floryda (lata 60. i 70. XX wieku), Wisconsin, a później północno-zachodnie wybrzeże Pacyfiku
- Doświadczenie: gitarzysta flamenco; uczył się gry na gitarze klasycznej u Juana Mercadala i śpiewu flamenco u Eleny Marbelli
- Produkcja: ponad 1000 gitar, numerowanych na etykiecie (nr 1056 w 2014 r.)
- Grana przez: Manuel Barrueco, Sharon Isbin, Carlos Barbosa-Lima, Berta Rojas, Leo Brouwer, Gerardo Núñez, Paulo Bellinati
- Wyróżnienia: Galeria Sław Guitar Foundation of America, 2016
Od gracza flamenco do lutnika
Robert Ruck urodził się 21 sierpnia 1945 roku. Dorastając częściowo w Miami, zaczął grać na gitarze jako muzyk flamenco – uczył się gry na gitarze klasycznej u Juana Mercadala i śpiewu flamenco u Eleny Marbelli – i nigdy nie przestał grać flamenco. W latach 60. XX wieku zainteresował się lutnictwem, ucząc się od lokalnych lutników i z książek, a jego pierwsze etykiety widniały po prostu „RS Ruck, Miami, Floryda”. Później pracował w Wisconsin, a od lat 90. na północno-zachodnim Pacyfiku. Był jednym z pierwszych członków Gildii Amerykańskich Lutników.
Manuel Barrueco i Ruck Sound
W latach 70. Ruck zbudował gitarę nr 58, na której Manuel Barrueco nagrał wiele swoich słynnych albumów, a dekady później zbudował również nowe gitary dla Barrueco. Gitary Rucka charakteryzują się bardzo mocnym, solidnym brzmieniem, głęboko zakorzenionym w podstawach każdego dźwięku, z szumem wyższych alikwotów dodającym tekstury, zaskakującej głośności i bardzo wygodnych gryfów. Wiele z jego późniejszych gitar ma otwory rezonansowe w górnych bokach i pręty regulacyjne; zbudował również gitary flamenco, w tym dokładną kopię gitary Marcelo Barbero dla siebie. Sharon Isbin, Carlos Barbosa-Lima, Berta Rojas, Leo Brouwer, Gerardo Núñez i Paulo Bellinati to tylko niektórzy z wielu artystów, którzy grali na jego gitarach. W 2016 roku został on wprowadzony do Galerii Sław Guitar Foundation of America. Zmarł 13 sierpnia 2018 roku.
Etykiety i numery Ruck
Jego wczesne etykiety były pisane ręcznie. Od lat 70. używał drukowanej etykiety z napisem „RS Ruck” w gotyckich literach obok okrągłego emblematu, datowanego ręcznie; poniżej, na drewnie, podpisywał się „Robert Ruck” i zapisywał numer gitary – nr 162 w 1978 roku, nr 577 w 1994 roku. Od połowy lat 90. na etykiecie widnieje napis „RS Ruck”, a w ostatnich latach życia widnieje na niej napis „Robert Ruck” drukowanymi literami; do 2014 roku liczba ta przekroczyła tysiąc.
Książki o Robercie Rucku
Gitara Ruck nr 162 z 1978 r . z kolekcji Russella Clevelanda pojawia się w „The Classical Guitar – A Complete History”:
Robert Ruck Guitars w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar Roberta Rucka. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kim był Robert Ruck?
Amerykański lutnik, lutnik grający muzykę klasyczną i flamenco (1945–2018), który zbudował ponad 1000 gitar, w tym model nr 58 z lat 70. XX wieku, na którym Manuel Barrueco nagrał wiele albumów.
Czy Robert Ruck ponumerował swoje gitary?
Tak – numer jest zapisany ręcznie pod etykietą obok podpisu, np. nr 162 w 1978 r. i nr 1056 w 2014 r.
Co jest szczególnego w gitarach Roberta Rucka?
Mocny, solidny dźwięk zakotwiczony w każdym podstawowym słowie, duża głośność i bardzo wygodne gryfy; wiele późniejszych gitar ma boczne otwory rezonansowe.
Kto grał na gitarze Roberta Rucka?
Manuel Barrueco, Sharon Isbin, Carlos Barbosa-Lima, Berta Rojas, Leo Brouwer, Gerardo Núñez i Paulo Bellinati.
