1900s Casa González SP/CSAR

Ta gitara Casa González z początku XX wieku to klasyczny instrument ze świerku i palisandru CSA z madryckiego warsztatu, który kontynuował dzieło, jakie zapoczątkował Francisco González – topowy model z przepiękną inkrustacją z masy perłowej.

Topowy model z Casa González

Ta gitara to piękny przykład topowego modelu z tego warsztatu, z przepiękną inkrustacją – masa perłowa ze środkowego pasa rozety powtarza się w obwódkach w półjodełkę na płycie wierzchniej oraz po wewnętrznej i zewnętrznej stronie rozety. Etykieta z warsztatu przy Carretas, 33, w Madrycie wciąż wymienia medale z lat 1866, 1867 (Paryż) i 1868.

Stan

Poza kilkoma dawnymi i stabilnymi naprawami instrument jest wyjątkowo dobrze zachowany i pozostaje bardzo oryginalny – grubości drewna, wykończenie, a nawet mechaniki.

Brzmienie

Pod względem brzmienia gitara jest wprost spektakularna, z ogromnym dołem, który mógłby rywalizować z każdą wcześniejszą czy późniejszą konstrukcją. Choć basy są potężne, pozostają przejrzyste dla wyższych dźwięków i nie zagłuszają błyskotliwych, krystalicznych sopranów (wysokich dźwięków), dzięki czemu gitara zachowuje niezwykle doskonały balans. W nagraniach wideo powyżej grają na niej Duo Apollon („Stopping By Woods on a Snowy Evening”, Brad Richter) i Mateusz Kowalski (Chopin). Pod każdym względem jest to rzadka, historyczna, dobrze zachowana, znakomicie brzmiąca i grająca gitara z jednego z najważniejszych i najbardziej wpływowych hiszpańskich warsztatów przełomu XIX i XX wieku.

Francisco González z Madrytu

Dziewiętnastowieczny madrycki lutnik Francisco González (1820–1879) żył niemal dokładnie w tym samym czasie co Antonio de Torres, lecz budował we własnym stylu – jak sam podaje na swojej etykiecie, jego instrumenty powstają „w nowej i eleganckiej formie, według specjalnego systemu” (…una nueva y elegante forma y construidos por un sistema especial suyo…). González cieszył się za życia wielką sławą – zdobył wiele nagród i medali na różnych wystawach, w tym medal pierwszej klasy na Exposition Universelle w Paryżu w 1867 roku – a jedna z jego gitar jest eksponowana w Konserwatorium Paryskim.

Nauczyciel braci Ramírez

Wiadomo, że u Gonzáleza uczyli się zarówno José Ramírez I, jak i jego brat Manuel Ramírez. W istocie to właśnie lojalność José I wobec Gonzáleza i jego „sistema” oraz przejście Manuela na konstrukcję Torresa stały się źródłem ideologicznego rozłamu między braćmi Ramírez, który zmusił ich do zerwania spółki i założenia konkurencyjnych warsztatów w Madrycie. Jego córka Concepción również nauczyła się od niego zawodu i pracowała w warsztacie u boku José Ramíreza I.

Od Gonzáleza do Casa González

Renoma, jaką González cieszył się za życia, wyraźnie wskazuje, że musiał być bardzo płodnym lutnikiem; jednak – podobnie jak w przypadku instrumentów, które budował Vicente Arias – do naszych czasów przetrwało bardzo niewiele jego gitar. Po jego śmierci w 1879 roku dzieło kontynuował jego zięć, Enrique Romans Papell, początkowo pod nazwą „Viuda e Hijos de Francisco González”, a po 1901 roku jako „Casa González” – firma działała jeszcze w latach 40. XX wieku.