1958 Arcángel Fernández nr 56 SP/CY

Ten egzemplarz Arcángel Fernández nr 56 z 1958 roku to blanca flamenco wykonana z drewna świerkowego i cyprysowego, pochodząca z Madrytu, na której przez dziesięciolecia grał na madryckiej scenie tablao jej pierwszy właściciel, Andrés Heredia.

Gitara madryckiego profesjonalisty Tablao

Ta gitara miała jak dotąd tylko dwóch właścicieli. Według drugiego właściciela (od którego ją nabyliśmy), pierwotnie została kupiona przez Andrésa Heredię, znanego profesjonalistę na madryckiej scenie tablao (czyli nocnych koncertów flamenco w słynnych klubach nocnych) w latach 50., 60. i później. Kupił on gitarę nową od Arcángel w 1958 roku i była to jego główna gitara – o czym świadczy jej stan „na żywo”! Po śmierci Andrésa jego rodzina ostatecznie sprzedała gitarę drugiemu właścicielowi, który według rodziny był „sławny” w madryckich kręgach zawodowych jako świetna gitara.

Nr 56: Wczesna numerowana etykieta

Wydrukowana etykieta – „Arcángel Fernández, Konstruktor, Jesús y María, 26, Madryt” – jest ostemplowana, podpisana „Arcángel” i wypełniona ręcznie rokiem i numerem: nr 56, rok 1958 – jeden z pierwszych lat pracy Arcángela w jego własnym warsztacie.

Dźwięk, grywalność i stan

Jeden z lżejszych przykładów jego twórczości, jakie widzieliśmy. Charakteryzuje się bardzo mocnym, donośnym brzmieniem i błyskawiczną reakcją. Basy imponują bogactwem i głębią, a soprany niemal „liryczną” barwą. Instrument przeszedł fachową naprawę pęknięć i wykończeń, dzięki czemu jest w stanie gotowym do koncertu. Grywalność jest znakomita dzięki niskiej akcji strun i smukłemu, łatwemu gryfowi.

Arcángel Fernández: twórca gitar flamenco z Madrytu

Arcángel Fernández (ur. 1932) to jeden z najlepszych i najsłynniejszych hiszpańskich lutników, specjalizujących się w gitarach flamenco i klasycznych drugiej połowy XX wieku. Zaczął od stolarstwa, a w 1954 roku został asystentem Marcelo Barbero – wówczas najwybitniejszego lutnika w Madrycie – zajmując się obróbką drewna i wykańczaniem instrumentów. Był jedyną osobą, która odbyła praktykę u Barbero. Po śmierci mistrza w marcu 1956 roku, Arcángel dokończył niedokończone gitary w warsztacie i przez około rok kontynuował budowę dla wdowy po Barbero.

Jego własny warsztat w Lavapiés

Następnie otworzył własny warsztat przy Jesús y María 26, kilka przecznic od starego sklepu Barbero w madryckiej dzielnicy Lavapiés. Tam przyjął młodego syna Barbero, Marcelo Barbero Hijo , nauczył go wszystkiego, czego nauczył się od ojca i pracował z nim ramię w ramię przez około czterdzieści lat. Podobnie jak jego mistrz, Arcángel odegrał kluczową rolę w zdefiniowaniu archetypowej gitary flamenco – lekkiej, szybkiej i mocnej, z luźnym, suchym i drewnianym brzmieniem „starego świata” – która nadal służy jako wzór dla lutników flamenco poszukujących klasycznego brzmienia z połowy XX wieku. Budował tylko niewielką liczbę gitar każdego roku, w późniejszych dekadach prawie wyłącznie dla kolekcjonerów w Japonii, aż popyt stał się tak duży, że przestał przyjmować zamówienia. W 2011 roku przeszedł na emeryturę na Wyspach Kanaryjskich.

Książki o Arcángelu Fernándezie

Arcángel Fernández z 1962 roku to jedna z gitar reprodukowanych w książce Alberto Martíneza „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości”, wraz ze zdjęciami i rysunkami każdego instrumentu w pełnej skali:

34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości