Manuel Hernandez (1895–1975) i Victoriano Aguado (1897–1972) poznali się i zaprzyjaźnili, pracując razem w fabryce fortepianów. Ostatecznie założyli spółkę i założyli własny warsztat naprawy fortepianów (i mebli) w Madrycie. Jak głosi legenda, ich wielkie zainteresowanie sztuką lutniczą zrodziło się w latach 40. XX wieku, kiedy wynajęli część swojego warsztatu Modesto Borreguero (jednemu ze słynnych pracowników Manuela Ramireza) i zafascynowali się jego umiejętnościami lutniczymi. Ich instrumenty pozostają unikatowe w kanonie wielkich lutników – mają kształt niemal gruszki (lub, jak mówimy, plantilla jest „ciężarna w biodrach”), wnętrze jest zazwyczaj lakierowane, podobnie jak zewnętrzna część, a zdobią je niezwykle cienkie rozety i rzeźbione główki. Brzmienie tej gitary jest zgodne z oczekiwaniami po znakomitym „HyA”, które jest równie wyjątkowe, jak jej wygląd. Początkowy atak dźwięku jest ostry i „zrywny”, niemal jak werbel, a korpus kolejnego dźwięku jest zwiewny i lekki. Te cechy pozwalają gitarzyście osiągnąć wysoki poziom klarowności i precyzji, szczególnie podczas grania szybkiej, dynamicznej muzyki, a jednocześnie gitara jest bardzo ekspresyjna i liryczna podczas wykonywania wolniejszych utworów. Stan gitary jest doskonały jak na ten rocznik – niedawno naprawiono 3 pęknięcia na płycie rezonansowej i progu – ale poza tym jest w oryginalnym stanie, łącznie z wykończeniem. Bardzo responsywna i muzykalna, na gitarach tych przez dekady grali tacy mistrzowie jak Regino Sainz de la Maza, John Williams, Julian Bream, a w ostatnich latach Graham Anthony Devine.