Manuel Hernandez (1895-1975) i Victoriano Aguado (1897-1972) poznali się i zaprzyjaźnili, pracując razem w fabryce fortepianów. Ostatecznie założyli spółkę i założyli własny warsztat naprawy fortepianów (i mebli) w Madrycie. Jak głosi legenda, ich wielkie zainteresowanie sztuką tworzenia gitar zostało zapewnione w latach 40., kiedy wynajęli część swojego warsztatu Modesto Borreguero (jednemu ze słynnych pracowników Manuela Ramireza) i zaintrygowali się jego umiejętnościami tworzenia gitar. Ich instrumenty pozostają wyjątkowe w kanonie wielkich twórców – mają kształt niemal gruszki (lub jak mówimy, plantilla jest „ciążowa w biodrach”), wnętrze jest zazwyczaj lakierowane tak jak zewnętrzna część, a także są zdobione niezwykle cienkimi rozetkami i bogato rzeźbionymi główkami. To wyjątkowo piękny egzemplarz, w doskonałym stanie - bez pęknięć, bez napraw, a z wyjątkiem kluczy (które zostały zastąpione zestawem Rodgersa) jest w oryginalnym stanie, łącznie z wykończeniem. Poza niewielkim zużyciem wykończenia gitara jest zadziwiająco zachowana. Dźwięk jest taki, jakiego można się spodziewać po wspaniałym „HyA”, który jest równie charakterystyczny, jak jego wygląd. Początkowy atak nuty jest wyraźny i „żwawy”, niemal jak werbel, podczas gdy korpus nuty, która następuje po nim, jest lekki i zwiewny. Te cechy pozwalają graczowi osiągnąć wysoki poziom przejrzystości i precyzji, szczególnie podczas grania szybkiej, zajętej muzyki, a jednocześnie jest bardzo ekspresyjny i liryczny podczas wykonywania wolniejszej muzyki. Bardzo responsywny i muzykalny, był grany przez dziesięciolecia przez takich wielbicieli, jak Regino Sainz de la Maza, John Williams, Julian Bream, a w ostatnich latach przez Grahama Anthony'ego Devine'a.