Ta gitara jest łatwa w grze i posiada bogactwo niezbędne do występów solowych. Brzmienie tego instrumentu jest słodkie, piękne i liryczne, zachowując jednocześnie pazur i energię flamenco: podczas gry melodycznej brzmi jak ludzki głos, ale przy mocniejszym naciskaniu budzi się z potężnym szczeknięciem. Mocne, dźwięczne soprany są równoważone przez potężny, pełny, ale nie dudniący bas. Choć brzmienie jest słodkie, gitara zachowuje agresywną reakcję, gdy jest naciskana we właściwym kierunku – szczególnie rasguedos są dość wybuchowe i potężne. Gra się bardzo łatwo, z lekką, miękką akcją. To bardzo lekki instrument, bardzo w stylu wielkich flamenco z połowy XX wieku. Jeśli chodzi o stan, jest w doskonałym stanie, bez pęknięć ani napraw, z jedynie niewielkimi śladami zużycia – niezwykłe jak na gitarę, na której gra się od ponad pół wieku. Ogólnie rzecz biorąc, stanowi to fantastyczne znalezisko dla najbardziej wymagającego muzyka lub kolekcjonera poszukującego Reyesa w tak doskonałym stanie.
Ta gitara jest łatwa w grze i posiada bogactwo niezbędne do występów solowych. Brzmienie tego instrumentu jest słodkie, piękne i liryczne, zachowując jednocześnie pazur i energię flamenco: podczas gry melodycznej brzmi jak ludzki głos, ale przy mocniejszym naciskaniu budzi się z potężnym szczeknięciem. Mocne, dźwięczne soprany są równoważone przez potężny, pełny, ale nie dudniący bas. Choć brzmienie jest słodkie, gitara zachowuje agresywną reakcję, gdy jest naciskana we właściwym kierunku – szczególnie rasguedos są dość wybuchowe i potężne. Gra się bardzo łatwo, z lekką, miękką akcją. To bardzo lekki instrument, bardzo w stylu wielkich flamenco z połowy XX wieku. Jeśli chodzi o stan, jest w doskonałym stanie, bez pęknięć ani napraw, z jedynie niewielkimi śladami zużycia – niezwykłe jak na gitarę, na której gra się od ponad pół wieku. Ogólnie rzecz biorąc, stanowi to fantastyczne znalezisko dla najbardziej wymagającego muzyka lub kolekcjonera poszukującego Reyesa w tak doskonałym stanie.
Tło
Manuel Reyes z Kordoby (1934-2014) jest uważany za najwybitniejszego i najbardziej cenionego andaluzyjskiego budowniczego flamenco drugiej połowy XX i początku XXI wieku. Przez ponad pół wieku znany był z doskonałego kunsztu i autentycznego brzmienia andaluzyjskiego flamenco – zawsze budował swoje gitary w sercu starej dzielnicy Kordoby, na dalekim południu Hiszpanii. Na jego gitarach grało wielu profesjonalistów flamenco z całego świata, a najbardziej znani z nich to zapewne Vicente Amigo i Paco Serrano. W chwili jego śmierci lista oczekujących na nowe instrumenty była zamknięta od lat ze względu na ich ogromne rozmiary.
Feel free to contact us with any questions. It’s what we’re here for!
