Manuel Hernandez (1895-1975) i Victoriano Aguado (1897-1972) poznali się i zaprzyjaźnili, pracując razem w fabryce fortepianów. Ostatecznie założyli spółkę i założyli własny warsztat naprawy fortepianów (i mebli) w Madrycie. Jak głosi legenda, ich wielkie zainteresowanie sztuką tworzenia gitar zostało zapewnione w latach 40., kiedy wynajęli część swojego warsztatu Modesto Borreguero (jednemu ze słynnych pracowników Manuela Ramireza) i zaintrygowali się jego umiejętnościami tworzenia gitar. Ich instrumenty pozostają wyjątkowe w kanonie wielkich twórców – mają kształt niemal gruszki (lub jak mówimy, plantilla jest „ciążowa w biodrach”), wnętrze jest zazwyczaj lakierowane tak jak zewnętrzna część, a także są ozdobione niezwykle cienkimi rozetkami i bogato rzeźbionymi główkami. Jest to szczególnie piękny egzemplarz w niesamowitym stanie, bez pęknięć, bez napraw, absolutnie oszałamiający. Poza bardzo niewielkimi śladami zużycia wykończenia gitara jest niesamowicie zachowana. Jest to bardzo późny instrument z tego warsztatu i ma nawet złoty „MH” na główce, co oznacza, że został ukończony przez Manuela Hernandeza (Aguado zmarł 2 lata przed ukończeniem tej gitary).

Brzmienie jest takie, jakiego można się spodziewać po wspaniałym „HyA”, które jest równie charakterystyczne, jak jego wygląd. Początkowy atak nuty jest ostry i „żwawy”, niemal jak werbel, podczas gdy korpus nuty, która następuje po nim, jest zwiewny i lekki. Te cechy pozwalają graczowi osiągnąć wysoki poziom przejrzystości i precyzji, szczególnie podczas grania szybkiej, zajętej muzyki, podczas gdy jest bardzo ekspresyjny i liryczny podczas wykonywania wolniejszej muzyki. Bardzo responsywne i muzykalne, były grane przez dziesięciolecia przez takich wielbicieli, jak Regino Sainz de la Maza, John Williams, Julian Bream, a w ostatnich latach przez Grahama Anthony'ego Devine'a. Bardzo rzadkie i bardzo kolekcjonerskie.