Hermann Hauser III niestrudzenie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka, Hermanna Hausera I , a przekazanego przez ojca, Hermanna Hausera II. Chociaż jest to jeden z najbardziej kultowych (i kopiowanych) stylów od momentu jego powstania, nie powinno dziwić, że styl ten został najwierniej zachowany przez Hermanna III – pracuje on w tym samym warsztacie co jego ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna, które nabyli obaj jego ojcowscy poprzednicy. Cechami stylu „teutońskiego” są wyjątkowa klarowność i równowaga między głosami, a nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach, a także oczywiście niezrównane piękno brzmienia. Brzmienie tego stylu instrumentu zostało najsłynniej uwiecznione przez Juliana Breama w niezliczonych nagraniach, a także przez wielu innych wybitnych muzyków. Wykonanie i materiały użyte do budowy tej konkretnej gitary są wybitne. Gitara wykonana jest z bardzo starego świerku, który pociemniał do tej samej patyny, jaką można zobaczyć na gitarze Hauser I z lat 30. XX wieku. Wysokiej jakości palisander użyty na tył i boki zachwyca różnorodnością odcieni czerwieni i burgundu. Design jest zasadniczo taki sam jak w gitarze Hauser I z 1937 roku, wyprodukowanej przez Segovię, więc ta gitara ma te same ponadczasowe cechy, które od prawie wieku fascynują muzyków i publiczność.

Artykuł Orfeusza na temat Hausera III, Blochingera i Obera