1987 Francisco Barba SP/CY

Gitara flamenco blanca z 1987 roku autorstwa Francisco Barby , z płytą wierzchnią z świerku oraz bokami i tyłem z cyprysu, wykonana w Sewilli – wczesny model Barby, ze starą, drukowaną etykietą z jego adresu w Arroyo, 18, w niesamowitym stanie.

W powyższym filmie Juanito Pascual gra na tej gitarze swoją własną kompozycję „Calle del Laurel” (Bulerías).

Gitara flamenco z Sewilli z 1987 roku

Instrumenty z tego okresu kariery Barby rzadko pojawiają się na rynku wtórnym, więc ten egzemplarz to prawdziwa gratka. Jest ultralekki – lekki jak piórko – co zapewnia mu błyskawiczną reakcję pod palcami.

Dźwięk i grywalność

Brzmienie jest treściwe i zrównoważone, z ogromnym uderzeniem, głośnością i brzmieniem flamenco: potężna, żywa andaluzyjska gitara flamenco pod każdym względem. Gryf jest lekki i gładki, z niską akcją flamenco i odpowiednią ilością „sizzle”, aby nadać mu autentyczne południowo-hiszpańskie brzmienie.

Stan

Stan jest niesamowity – bez uszkodzeń i napraw, jedynie drobne ślady użytkowania na wykończeniu od gry. Doskonały instrument koncertowy do profesjonalnego flamenco, na scenie lub w studiu.

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 25 – Flamenco: Początki gitary flamenco (z artykułem o Francisco Barbie i jego synach)

Francisco Barba: Mistrz lutnictwa flamenco z Sewilli

Francisco Barba (ur. 1939) jest najbardziej znanym lutnikiem w Sewilli i jednym z najbardziej szanowanych budowniczych gitar flamenco w całej Hiszpanii, z tego samego pokolenia co Manuel Reyes i Gerundino Fernández . Sewilczyk do szpiku kości, rozpoczął pracę jako stolarz w wieku czternastu lat w warsztacie stolarskim swojego ojca i zbudował swoją pierwszą gitarę w wieku osiemnastu lat, ucząc się w trakcie pracy. Bez nauczyciela i bez żadnych specjalistycznych narzędzi, opracował własne metody od podstaw – dlatego Barba jest zbudowana jak żadna inna gitara – i spędził całe swoje życie zawodowe w swoim warsztacie przy Calle Arroyo, w sercu Sewilli.

Francisco Barba i jego synowie: gitary robione przez sześć rąk

Od ponad trzydziestu lat Francisco buduje swoje gitary wspólnie z synami, Francisco (Paco) i Juanem Antonio Barbą. Wszyscy trzej dzielą się każdym etapem pracy, zamiast się specjalizować, wybierając drewno z tym samym uchem i brzmieniem, a na końcu wspólnie tworzą każdą gitarę – dlatego, choć na etykiecie widnieje napis „Francisco Barba”, każda gitara w warsztacie jest dziełem całej trójki. Gitary Barba były instrumentami wielu najlepszych andaluzyjskich muzyków flamenco, między innymi Rafaela Riqueniego, Manolo Franco, Niño de Pury, Pedra Peñy, Manuela Moliny i Quique Paredesa. Rodzina Barba została opisana w25. numerze magazynu Orfeo w 2025 roku.