1997 Lester DeVoe „Negra” Model AAA CD/IN
| Rok | 1997 |
| Płyta wierzchnia | Cedar |
| Tył i boki | Indian Rosewood |
| Menzura | 650 mm |
| Szerokość siodełka | 53 mm |
| Wykończenie | Lacquer |
| Kraj | USA |
| Luthier | Lester DeVoe |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Videos
Opis
Ta gitara Lestera DeVoe z 1997 roku, z cedru i palisandru indyjskiego, została zbudowana w Maine jako jedna z jego gitar klasycznych „Model AAA”, a później przerobiona na flamenco negra.
„Model AAA” z Maine
Etykieta głosi „Long Look Farm, Paris Hill, Maine, 1997” oraz „Model AAA”. Lester powiedział nam, że zbudował kilka takich tańszych gitar klasycznych; od jego gitar w pełnej cenie różniły się jedynie tańszymi mechanikami Schaller i gotową rozetą – poza tym budował je według tego samego standardu.
Klasyczna czy flamenco
Jeden z właścicieli zlecił zmianę ustawień i dodanie cienkich golpeadorów, zamieniając ją we flamenco negra – u wielu tradycyjnych lutników ta sama gitara znakomicie sprawdza się w obu rolach. Picado uwalnia się natychmiast, intonacja jest idealna, akcja strun niska, a brzmienie to „flamenco puro”, jasne i zadziorne. W powyższym nagraniu Steven Lerman gra na niej utwór Castelnuovo-Tedesco.
Tło
Lester DeVoe: amerykański mistrz gitary flamenco
Lester DeVoe (ur. 1951) należy do najbardziej cenionych twórców gitar flamenco ostatnich pięćdziesięciu lat. Samouk, zaczął budować w 1975 roku i pracował w San José w Kalifornii, w Paris w stanie Maine, a od początku XXI wieku w Nipomo w Kalifornii. W latach 80. „odkrył” go Sabicas, który do końca kariery grał na gitarach DeVoe, a następnie po jego instrumenty sięgnęli Paco de Lucía, Vicente Amigo, El Viejín i Antonio Rey. Obecnie nie buduje już gitar.
Gitara flamenco DeVoe
DeVoe buduje w stylu dawnych mistrzów: jego gitary są lekkie jak piórko – wagą dorównują wielkim instrumentom Marcela Barbero czy Santosa Hernándeza – i mają brzmienie „flamenco puro”: jasne, żywe basy i zadziorne soprany. Gitarzyści cenią je przede wszystkim za łatwość gry i zrównoważenie – równomierne napięcie strun zarówno w poprzek, jak i wzdłuż podstrunnicy, szybko uwalniające się picado, precyzyjną intonację i niską akcję strun. Jego klasyczna rozeta to wzór „róż” nawiązujący do wczesnych gitar José Ramíreza, a wielu muzyków uważa, że jego najlepsze gitary powstały po 2010 roku.

