2000 Daryl Perry SP/CSAR

Ta gitara klasyczna ze świerku i palisandru CSA, zbudowana w 2000 roku w Winnipeg przez Daryla Perry’ego, ma wnętrze wzorowane na instrumentach Hermanna Hausera i zdobienia w stylu hiszpańskim.

Wewnątrz Hauser, na zewnątrz Hiszpania

Konstrukcyjnie opiera się w dużej mierze na Hauserze z 1930 roku (ex Sérgio Abreu), który posłużył za wzór gitary zbudowanej w 1973 roku przez José Luisa Romanillosa – tej słynnej z nagrań i koncertów Juliana Breama – ma jednak większy zarys korpusu (plantilla), bliższy późniejszym Hauserom. Pod względem estetyki rozeta i główka czerpią z Manuela Ramíreza i Santosa Hernándeza, choć główka jest połączona z szyjką klinem w kształcie litery V, w stylu Hausera. Sygnowana etykieta głosi: „Winnipeg 2000 Canada”.

Brzmienie i materiały

Gitara ma swobodne, ciepłe, rozegrane brzmienie. Ciemna, dobrze sezonowana płyta wierzchnia ze świerku i niezwykły komplet figurowanego palisandru CSA czynią z niej elegancki przykład najlepszych prac lutnika. Na filmach powyżej grają na niej Mela Guitar Quartet („Le Jardin Féerique” Ravela) oraz Michael Váscones (Mark Delpriora, Etiuda nr 5). Do gitary dołączono futerał Calton wykonany na zamówienie.

Daryl Perry: kanadyjski mistrz tradycji Torresa

Kanadyjski lutnik Daryl Perry od 1982 roku zawodowo buduje gitary w Winnipeg, a jego syn Jesse pracuje dziś razem z nim w warsztacie. Na początku swojej drogi poznał za pośrednictwem José Luisa Romanillosa idee szkoły Torres–Hauser i od tamtej pory konsekwentnie się nimi kieruje, budując gitary koncertowe i rekonstrukcje historyczne bez włókna węglowego, z jednym otworem rezonansowym i jedną płytą wierzchnią.

Lutnie, badania i artyści koncertowi

Stypendia przyznane na jego pracę umożliwiły mu prowadzenie badań historycznych w Europie i Ameryce Północnej; zbudował także lutnie renesansowe i barokowe. W 1994 roku dwie jego gitary pokazano w Kanadyjskim Muzeum Cywilizacji w Hull w prowincji Quebec. Wśród muzyków koncertujących na gitarach Perry’ego są Fábio Zanon, Marcin Dylla, Johan Fostier, Jérôme Ducharme i Paolo Pegoraro, a na jednej z nich powstały nagrania Rolanda Dyensa „Sor and Giuliani” (2006) i „Naguele Tempo” (2008).