2007 Daryl Perry „Simplicio” SP/SW
| Rok | 2007 |
| Płyta wierzchnia | Świerk |
| Tył i boki | Drewno satynowe |
| Menzura | 650 mm |
| Szerokość siodełka | 50 mm |
| Wykończenie | French Polish |
| Kraj | Kanada |
| Luthier | Daryl Perry |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Videos
Opis
Ten Daryl Perry „Simplicio” z 2007 roku to gitara klasyczna ze świerku i drewna satynowego – wierna i piękna kopia gitary z drewna satynowego autorstwa Francisca Simplicia.
Simplicio z drewna satynowego
Ogromną uwagę poświęcono każdemu detalowi, w tym rzeźbionej okleinie główki oraz misternej rozecie i intarsjom obrzeża, typowym dla mistrza z Barcelony. Ciemną, dobrze sezonowaną płytę wierzchnią ze świerku zestawiono z niezwykłym kompletem figurowanego drewna satynowego. Sygnowana etykieta głosi: „Winnipeg 2007 Canada”.
Brzmienie
Wyglądowi dorównuje brzmienie – soczyste, ciepłe i swobodne. Na filmie powyżej Nemanja Bogunović gra na niej „Chi Mai” Morricone – to elegancki hołd dla jednego z najbardziej ikonicznych lutników w historii.
Tło
Daryl Perry: kanadyjski mistrz tradycji Torresa
Kanadyjski lutnik Daryl Perry od 1982 roku zawodowo buduje gitary w Winnipeg, a jego syn Jesse pracuje dziś razem z nim w warsztacie. Na początku swojej drogi poznał za pośrednictwem José Luisa Romanillosa idee szkoły Torres–Hauser i od tamtej pory konsekwentnie się nimi kieruje, budując gitary koncertowe i rekonstrukcje historyczne bez włókna węglowego, z jednym otworem rezonansowym i jedną płytą wierzchnią.
Lutnie, badania i artyści koncertowi
Stypendia przyznane na jego pracę umożliwiły mu prowadzenie badań historycznych w Europie i Ameryce Północnej; zbudował także lutnie renesansowe i barokowe. W 1994 roku dwie jego gitary pokazano w Kanadyjskim Muzeum Cywilizacji w Hull w prowincji Quebec. Wśród muzyków koncertujących na gitarach Perry’ego są Fábio Zanon, Marcin Dylla, Johan Fostier, Jérôme Ducharme i Paolo Pegoraro, a na jednej z nich powstały nagrania Rolanda Dyensa „Sor and Giuliani” (2006) i „Naguele Tempo” (2008).

