2010 Masaki Sakurai „Maestro RF” SP/CSAR
| Rok | 2010 |
| Płyta wierzchnia | Spruce |
| Tył i boki | CSA Rosewood |
| Menzura | 650 mm |
| Szerokość siodełka | 52 mm |
| Wykończenie | Lacquer |
| Kraj | Japan |
| Luthier | Kohno, Sakurai & Kimishima |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Videos
Opis
Masaki Sakurai „Maestro RF” z 2010 r. to gitara klasyczna z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, wyprodukowana w Tokio w Japonii. Ma podniesioną podstrunnicę. W powyższym filmie Bassett Bros grają na dwóch gitarach „Maestro RF” z 2010 r.
„Maestro RF”
Cechą charakterystyczną jest „RF” – podwyższona podstrunnica, zaprojektowana tak, aby ułatwić graczowi dostęp do wyższych rejestrów. Podwójne hebanowe paski wzmacniające z tyłu gryfu umożliwiają bardzo precyzyjne ustawienie, dzięki czemu akcja jest niska i płynna, bez brzęczenia, a sztywniejszy gryf poprawia również sustain. Wiele elementów konstrukcyjnych, w tym kształt mostka i konstrukcja główki, jest autorstwa Sakuraia.
Dźwięk i stan
Świerkowy top zapewnia czyste, czyste brzmienie, zachowując jednocześnie głębię i ciepło cedrowego odpowiednika. Gitara dysponuje dużą mocą, idealną na każdy koncert, w tym na występy zespołowe. Choć używana, jest w doskonałym stanie, z niewielkimi śladami zużycia na wykończeniu. Na etykiecie „Masaki Sakurai – Kohno Guitar Manufacturing”: Model „Maestro-RF”, 2010, sygnowany.
W powyższym filmie
Bassett Bros grają „Nuvole Bianche” Ludovica Einaudiego na dwóch gitarach Masaki Sakurai „Maestro RF” z 2010 roku – w naszym muzeum znajdują się dwie takie gitary.
Czytaj i oglądaj więcej
Powyżej można obejrzeć film dokumentalny o Masakim Sakuraim i Shin-ichim Fukudzie grających Bacha na gitarze Sakurai w „Lutniku i gitarzyście”. Magazyn Orfeo poświęcił gitarze w Japonii swój 15. numer. Można go przeczytać online, a także jest częścią wydania drukowanego „Orfeo Magazine, 11-15”, dostępnego w GSI .
Tło
Masaru Kohno (1926–1998)
Kohno, Sakurai i Kimishima to trzy pokolenia jednej tokijskiej rodziny zajmującej się produkcją gitar. Masaru Kohno — najważniejszy japoński producent gitar klasycznych i jeden z najlepszych na świecie — urodził się w 1926 roku w mieście Mito. W 1960 roku wyjechał do Hiszpanii i przez sześć miesięcy odbywał praktykę u Arcángela Fernándeza w Madrycie; po powrocie do Tokio założył własny warsztat, a w 1967 roku został nagrodzony złotym medalem na międzynarodowym konkursie budowy gitar w Belgii, którego sędziami byli między innymi Ignacio Fleta ,Robert Bouchet , Joaquín Rodrigo i Alirio Díaz. Julian Bream, Oscar Ghiglia i Sharon Isbin to tylko niektórzy z wielu gitarzystów o światowej renomie, którzy używali gitar Kohno.
Masaki Sakurai (1944–2025)
Urodzony w Tokio 10 maja 1944 roku, Masaki Sakurai dołączył do warsztatu swojego wuja, Masaru Kohno, w 1966 roku. Wśród wielu osiągnięć, w 1988 roku zdobył pierwszą nagrodę na IV Międzynarodowym Konkursie Gitarowym w Paryżu. Pan Kohno zmarł w 1998 roku, a warsztat przejął Sakurai, który kontynuował jego tradycję pod nazwą Sakurai-Kohno. Gitary produkowane od czasu jego przejęcia zachowały wysoki poziom jakości, precyzję wykonania, dbałość o szczegóły i piękno brzmienia, dzięki którym gitary Kohno zyskały światową sławę. Masaki Sakurai zmarł w 2025 roku w wieku 81 lat ( przeczytaj nasz hołd ).
So Kimishima (urodzony w 1983 r.)
Kimishima, wnuk Masaru Kohno, studiował w Instytucie Technologii Musashi w Tokio i dołączył do rodzinnego warsztatu, gdzie od 2007 roku pracował i trenował pod okiem swojego wuja, wielkiego Masakiego Sakuraia. Jego gitary w dużej mierze bazują na brzmieniu gitar Masaru Kohno z lat 50. i 60. XX wieku, z wykorzystaniem pomysłów projektowych i technik zaczerpniętych od Sakuraia. Stosuje on również różne wzory usztywnień, w zależności od rodzaju drewna użytego do wykonania płyty wierzchniej. W 2021 roku zapowiedział swój własny model „Stella”, a następnie flagowy model „Sol” i siostrzany model „Luna”.






