2014 Daryl Perry nr 195 SP/IN

Ten Daryl Perry nr 195 z 2014 roku to gitara klasyczna ze świerku i palisandru indyjskiego, inspirowana gitarami drugiej epoki Antonia de Torresa.

W stylu Torresa

Nie jest to reprodukcja, ale jej konstrukcja i wygląd czerpią z różnych gitar Torresa, w eleganckim i nieco powściągliwym stylu jego drugiej epoki: prosta, pasiasta intarsja obrzeża, rozeta z mozaik w kształcie rombów otoczona czerwonymi i zielonymi owalami oraz zaokrąglona nakładka piętki szyjki. Etykieta nosi numer 195.

Brzmienie i stan

Nawet nowe gitary Perry’ego mają starsze, rozegrane, „antyczne” brzmienie – soczyste, ciepłe i swobodne – a ten egzemplarz, po latach regularnego grania, ma mnóstwo uroku dawnych czasów, imponujący wolumen i znakomite zrównoważenie. Nie miał żadnych uszkodzeń ani napraw, jedynie niewielkie ślady gry na lakierze.

Daryl Perry: kanadyjski mistrz tradycji Torresa

Kanadyjski lutnik Daryl Perry od 1982 roku zawodowo buduje gitary w Winnipeg, a jego syn Jesse pracuje dziś razem z nim w warsztacie. Na początku swojej drogi poznał za pośrednictwem José Luisa Romanillosa idee szkoły Torres–Hauser i od tamtej pory konsekwentnie się nimi kieruje, budując gitary koncertowe i rekonstrukcje historyczne bez włókna węglowego, z jednym otworem rezonansowym i jedną płytą wierzchnią.

Lutnie, badania i artyści koncertowi

Stypendia przyznane na jego pracę umożliwiły mu prowadzenie badań historycznych w Europie i Ameryce Północnej; zbudował także lutnie renesansowe i barokowe. W 1994 roku dwie jego gitary pokazano w Kanadyjskim Muzeum Cywilizacji w Hull w prowincji Quebec. Wśród muzyków koncertujących na gitarach Perry’ego są Fábio Zanon, Marcin Dylla, Johan Fostier, Jérôme Ducharme i Paolo Pegoraro, a na jednej z nich powstały nagrania Rolanda Dyensa „Sor and Giuliani” (2006) i „Naguele Tempo” (2008).