2015 Lester DeVoe „Negra” z kołkami SP/IN
| Rok | 2015 |
| Płyta wierzchnia | Świerk |
| Tył i boki | Palisander indyjski |
| Menzura | 656 mm |
| Szerokość siodełka | 53 mm |
| Wykończenie | Lakier |
| Kraj | USA |
| Luthier | Lester DeVoe |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Videos
Opis
Ta „Negra” Lestera DeVoe z 2015 roku to gitara flamenco ze świerku i palisandru indyjskiego z tradycyjnymi drewnianymi kołkami – jedna z ostatnich gitar w jego karierze.
Drewniane kołki i „róże”
Zbudowana z wyborowych materiałów, z jego klasyczną rozetą w „róże” nawiązującą do wczesnych gitar José Ramíreza, ma tradycyjne drewniane kołki, które sprawują się bardzo dobrze – lżejsza główka poprawia responsywność – oraz bardzo cienkie wykończenie lakierem. Ma drukowaną etykietę DeVoe – „Lester DeVoe, Constructor, Nipomo, California, U.S.A.” – podpisaną „Lester J. DeVoe” i datowaną na 2015 rok.
Brzmienie i stan
Bardzo lekko zbudowana, zadziorna i bezpośrednia, z dużą głośnością i siłą oraz pełnym duszy flamenkowym głosem – znakomity przykład z jego lat po 2010 roku. Gitara była w niemal idealnym stanie. W powyższym nagraniu Payam Shahidi gra na niej utwór Vicentego Amigo.
Tło
Lester DeVoe: amerykański mistrz gitary flamenco
Lester DeVoe (ur. 1951) należy do najbardziej cenionych twórców gitar flamenco ostatnich pięćdziesięciu lat. Samouk, zaczął budować w 1975 roku i pracował w San José w Kalifornii, w Paris w stanie Maine, a od początku XXI wieku w Nipomo w Kalifornii. W latach 80. „odkrył” go Sabicas, który do końca kariery grał na gitarach DeVoe, a następnie po jego instrumenty sięgnęli Paco de Lucía, Vicente Amigo, El Viejín i Antonio Rey. Obecnie nie buduje już gitar.
Gitara flamenco DeVoe
DeVoe buduje w stylu dawnych mistrzów: jego gitary są lekkie jak piórko – wagą dorównują wielkim instrumentom Marcela Barbero czy Santosa Hernándeza – i mają brzmienie „flamenco puro”: jasne, żywe basy i zadziorne soprany. Gitarzyści cenią je przede wszystkim za łatwość gry i zrównoważenie – równomierne napięcie strun zarówno w poprzek, jak i wzdłuż podstrunnicy, szybko uwalniające się picado, precyzyjną intonację i niską akcję strun. Jego klasyczna rozeta to wzór „róż” nawiązujący do wczesnych gitar José Ramíreza, a wielu muzyków uważa, że jego najlepsze gitary powstały po 2010 roku.

