Gitara klasyczna Henrika Ballowitza z 2026 r. z płytą wierzchnią z niemieckiego świerku oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego. Została wykonana w Kopenhadze w Danii przez młodego duńskiego lutnika szkolonego przez Stephena Hilla w Granadzie.
Nasza druga gitara od Henrika Ballowitza
Zbudowana przez duńskiego lutnika Henrika Ballowitza, ta gitara została wykonana z starannie wyselekcjonowanego niemieckiego świerku na płytę rezonansową, w połączeniu ze starym zestawem palisandru indyjskiego na tył i boki, pochodzącym od emerytowanego lutnika-amatora z Danii. To nasza druga gitara tego lutnika, którego poznaliśmy na ósmym Konkursie Gitarowym im. Antonio Marína Montero , który odbył się w Granadzie w Hiszpanii w lipcu/sierpniu 2025 roku, gdzie zdobył trzecią nagrodę za tę gitarę .
Orzeźwienie inspirowane Bouchet No. 55
Podobnie jak ostatnia gitara, którą nam wysłał, ta gitara ma wewnętrzne usztywnienie podobne do unikatowego modeluBouchet (#55) – który jako pierwszy zastosował usztywnienie pod mostkiem, ale nadal wykorzystywał system 7 wentylatorów (uważany za gitarę „przejściową” między drugą a trzecią/ostatnią fazą Boucheta). Jednak w tej gitarze Henrik wprowadził pewne zmiany w wysokości usztywnień. Usztywnienie mostka jest teraz znacznie bardziej płaskie, o zmniejszonej wysokości 2,5 mm w środku, a następnie zredukowanej praktycznie do zera na końcach. Ponadto wentylatory stopniowo zwężają się od strony wysokich tonów do basów, aby przekierować częstotliwości w bardziej kontrolowany sposób, co przekłada się na lepszą równowagę w całym rejestrze. Zwiększono również grubość boków, aby wymusić zatrzymanie większej ilości drgań na płycie rezonansowej – podobne podejście stosuje lutnicy ze szkoły madryckiej i francuskiej, którzy osiągają to poprzez podwojenie boków.
Zjednoczony dźwięk przypominający Bouchet
Uzyskany dźwięk jest niezwykły. Zajmuje czołowe miejsce wśród gitar, jakie widzieliśmy, jeśli chodzi o wewnętrznie spójną lub „zunifikowaną” jakość brzmienia. Przejście od najniższego basu aż do najwyższych rejestrów skali nie powoduje żadnego „skoku” w jakości dźwięku – nawet przy przejściu ze strun basowych z metalowym oplotem na strunę G. Struna G nie jest gruba (nie ma potrzeby stosowania karbonowej lub kompozytowej trzeciej struny), a równowaga między zawartością alikwotów a podstawą w każdym dźwięku jest identyczna dla ucha. I choć jest to świerk, ta gitara wcale nie jest „napięta” ani „zielona” – ma zrelaksowany, pulchny i „soczysty” dźwięk – bardzo soczysty, bogaty i kremowy, co zazwyczaj kojarzy się z doskonałym Bouchet! I ta responsywność – prawa ręka potrzebuje minimalnego wysiłku, aby wydobyć z gitary pełny, soczysty dźwięk, który wydobywa się z niej przy najlżejszym dotknięciu. Innymi słowy, gitara, której bardzo trudno się odłożyć!
Rozeta inspirowana Vicente Ariasem
Styl estetyczny Henrika jest stonowany, z klasycznymi i tradycyjnymi wykończeniami wiązań i purflingów. Jeśli chodzi o rozetę, to po zobaczeniu kilku rozet Vicente Ariasa zainspirował się do pracy z „okrągłymi” kształtami – bardzo trudnym zadaniem, praktycznie niemożliwym do wykonania przy użyciu standardowych technik mozaikowych. Mimo to, udało mu się zaprojektować centralną część rozety, używając zaokrąglonego, niemal wężowatego wzoru, który naprawdę „wybija się” i nadaje estetyce wyjątkowego charakteru. Niezależnie od oceny tego instrumentu, nie sposób znaleźć w nim żadnej wady. To naprawdę świetna gitara tego utalentowanego młodego twórcy i z niecierpliwością czekamy na kolejne jego gitary.
