2026 Thomas Dauge SP/AR

Gitara klasyczna Thomasa Dauge'a z 2026 r. z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz bokami i tyłem z palisandru afrykańskiego. Została zbudowana w pobliżu Bordeaux przez jednego z przedstawicieli nowego pokolenia francuskich producentów - GSI jest jego wyłącznym dystrybutorem w USA.

Mistrzowie hiszpańscy spotykają się ze szkołą francuską

Ta gitara łączy w sobie cechy dawnych hiszpańskich mistrzów (którzy zainspirowali Thomasa do rozpoczęcia jego przygody z gitarami) z kilkoma elementami, które dziś definiują szkołę francuską, zwłaszcza jej młodsze pokolenie. W szczególności ma solidniejszą, sztywniejszą (i nieco cięższą) obudowę, uzyskaną dzięki dodaniu serii mahoniowych listew wzdłuż wewnętrznej strony boków (podobnie jak w przypadku Dominique'a Fielda ) oraz zastosowaniu trzech wysokich, poziomych tylnych wsporników i dwóch podłużnych wsporników, a także szerokiego i grubego wspornika centralnego. Jednym z bezpośrednich efektów tej konstrukcji jest skierowanie większej ilości drgań gitary na płytę rezonansową, co zarówno poprawia głośność, jak i wpływa na charakter brzmienia.

Umieszczenie mostu i usztywnienie

Kolejnym ciekawym szczegółem jest to, że Thomas (podobnie jak Daniel Friederich ) przesunął mostek proporcjonalnie bliżej otworu rezonansowego. Pozwala mu to umieścić 12. próg kilka milimetrów nad połączeniem gryfu z korpusem, co znacznie poprawia komfort gry w tej części gryfu, a także zapewnia wystarczająco dużo miejsca na podstrunnicy na pełny 19. próg pod wszystkimi 6 strunami. Takie umiejscowienie mostka jest wspierane przez jego system usztywnień – zmodyfikowany system 7-wentylatorów z długim, cienkim łatkiem mostka – oraz jego wersję hiszpańskiego „usztywnienia wiolinowego”: zamiast tylko jednego ukośnego wspornika pod dolną harmoniczną, znajduje się dodatkowy wspornik pod 3 wentylatorami wiolinowymi, skracając ich długość z obu stron.

Dźwięk: chropawy, bogaty w tony harmoniczne i czysty

Rezultatem jest absolutnie niesamowita jakość dźwięku – gitara charakteryzuje się dużą (niemal „chrapliwą”), bogatą w alikwoty twardością w każdym dźwięku. Zamiast niekontrolowanego rozpraszania alikwotów i „rozmycia” podstawy każdego dźwięku, alikwoty są gęsto i równomiernie upakowana w każdym dźwięku w całym rejestrze, zachowując przy tym doskonałą klarowność każdej podstawy. To soczyste i gęste brzmienie sprawia, że gra legato to czysta przyjemność, dzięki doskonałemu wybrzmieniu i wyraźnej separacji. Gitara ma również szeroki zakres dynamiki i pięknie reaguje na najmniejsze zmiany pozycji dłoni i ataku. Pod względem brzmienia i gry, jest to mocna gitara koncertowa, na której można grać w każdym profesjonalnym otoczeniu, solo lub w zespole, w dowolnym miejscu, niezależnie od wielkości. Co więcej, jest starannie zbudowana z wielką klasą i stylem, z starannie dobranych i starannie oszlifowanych materiałów – gitara, która łączy w sobie piękno liryczne z dużym, solidnym brzmieniem, zaspokajając potrzeby każdego współczesnego artysty koncertowego i nagraniowego.

Zdjęcia tej gitary zrobione tuż po jej ukończeniu

Artykuł w magazynie Orfeo o Thomasie Dauge

Thomas Dauge: Od Libourne do szkoły francuskiej

Thomas Dauge urodził się w 1979 roku w Libourne, małym miasteczku w regionie Bordeaux w południowo-zachodniej Francji. Jako nastolatek zafascynował się muzyką, a w szczególności gitarą, a w 1998 roku zaczął budować własne instrumenty. Jego pierwsze próby obejmowały gitary folkowe i cygańskie, ale bardzo szybko przerzucił się na gitary klasyczne i flamenco, aż ostatecznie zdecydował się specjalizować wyłącznie w gitarach klasycznych. Otworzył swój warsztat w 2006 roku po 8 latach samouctwa w budowie gitar – w tym czasie dogłębnie studiował prace Daniela Friedericha w paryskim laboratorium akustyki muzycznej. Obecnie pracuje w Lugon-et-l'Île-du-Carnay, niedaleko Libourne, a GSI jest jego wyłącznym dystrybutorem w USA.

Hiszpańskie korzenie, francuska innowacja

Jego pierwsze instrumenty były w dużej mierze inspirowane muzyką hiszpańską ( Torres , Santos Hernández , Miguel Rodríguez ), ale stopniowo dążył do bardziej osobistego stylu, inspirowanego osiągnięciami szkoły francuskiej. Choć obecnie niewątpliwie należy do nowego pokolenia francuskich lutników, nadal czerpie z doświadczenia i wiedzy dawnych hiszpańskich mistrzów, których tak bardzo podziwia, a połączenie tych dwóch światów nadaje jego gitarom wyjątkowe miejsce w międzynarodowym świecie lutnictwa.

Thomas uważa, że prace restauracyjne wywarły głęboki wpływ na jego styl. Naprawiał gitary wielu historycznie ważnych lutników (m.in. Friedricha , Ignacio Flety ,Manuela Ramíreza i Miguela Rodrigueza), sporządzając dokumentację techniczną każdego z nich do własnej analizy – co wzmocniło zarówno jego przekonanie o uniwersalności dobrego lutnictwa, jak i zrozumienie, jak specyfika każdego lutnika kształtuje jego osobisty styl.

Drewno, pomiary i muzycy

Thomas dobiera drewno z najwyższą starannością, biorąc pod uwagę rodzaj cięcia, gęstość, elastyczność i fakturę, a także dostosowuje elastyczność usztywnienia do każdej płyty rezonansowej. Dla niego jednym z najważniejszych punktów jest dobre zarządzanie naprężeniami strukturalnymi płyty rezonansowej, a prowadzone przez niego zapisy pomiarów i ich wyników pozwoliły mu wypracować, empirycznie, bardzo osobiste brzmienie – jego głównymi celami są maksymalna muzykalność, równowaga, sustain i separacja polifoniczna. Ceni artystyczną wymianę z gitarzystami jako istotny element swojego rozwoju i ma wśród swoich klientów wielu profesjonalnych gitarzystów, w tym artystów koncertowych Fernando Milleta i Auréliena Colasa.