2007 Lester DeVoe „Negra” SP/IN (ex Antonio Rey)
| Rok | 2007 |
| Płyta wierzchnia | Spruce |
| Tył i boki | Indian Rosewood |
| Menzura | 650 mm |
| Szerokość siodełka | 54 mm |
| Wykończenie | Lacquer |
| Kraj | USA |
| Luthier | Lester DeVoe |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Opis
Ta „Negra” Lestera DeVoe z 2007 roku to gitara flamenco ze świerku i palisandru indyjskiego, należąca do Antonia Reya, który nagrał na niej swój nagrodzony Grammy album „Flamenco Sin Fronteras”.
DeVoe Antonia Reya
Do gitary dołączony jest list od Antonia Reya potwierdzający, że nagrał na niej „Flamenco Sin Fronteras”. Ma ona drukowaną etykietę DeVoe – „Lester DeVoe, Constructor, Nipomo, California, U.S.A.” – podpisaną „Lester J. DeVoe” i datowaną na 2007 rok, a gryf wykonano z rzadkiego kawałka płomienistego cedru hiszpańskiego.
Brzmienie i łatwość gry
Idealnie zrównoważone napięcie strun, natychmiastowe picado, idealna intonacja i niska akcja strun, a do tego brzmienie „flamenco puro” – jasne basy i zadziorne soprany – w niezwykle lekkiej konstrukcji z pazurem. Gitara była w doskonałym stanie, z drobnymi śladami zużycia wykończenia i bez uszkodzeń.
Tło
Lester DeVoe: amerykański mistrz gitary flamenco
Lester DeVoe (ur. 1951) należy do najbardziej cenionych twórców gitar flamenco ostatnich pięćdziesięciu lat. Samouk, zaczął budować w 1975 roku i pracował w San José w Kalifornii, w Paris w stanie Maine, a od początku XXI wieku w Nipomo w Kalifornii. W latach 80. „odkrył” go Sabicas, który do końca kariery grał na gitarach DeVoe, a następnie po jego instrumenty sięgnęli Paco de Lucía, Vicente Amigo, El Viejín i Antonio Rey. Obecnie nie buduje już gitar.
Gitara flamenco DeVoe
DeVoe buduje w stylu dawnych mistrzów: jego gitary są lekkie jak piórko – wagą dorównują wielkim instrumentom Marcela Barbero czy Santosa Hernándeza – i mają brzmienie „flamenco puro”: jasne, żywe basy i zadziorne soprany. Gitarzyści cenią je przede wszystkim za łatwość gry i zrównoważenie – równomierne napięcie strun zarówno w poprzek, jak i wzdłuż podstrunnicy, szybko uwalniające się picado, precyzyjną intonację i niską akcję strun. Jego klasyczna rozeta to wzór „róż” nawiązujący do wczesnych gitar José Ramíreza, a wielu muzyków uważa, że jego najlepsze gitary powstały po 2010 roku.
