Enrique García (1868–1922) był urodzonym w Madrycie lutnikiem i założycielem barcelońskiej szkoły lutniczej. Kształcił się w warsztatach Ramíreza, zdobył pierwszą nagrodę na Wystawie Światowej w Chicago w 1893 roku. W 1895 roku przeniósł się do Barcelony i wywarł wpływ na Francisco Simplicio , Enrique Sanfeliu, Enrique Colla i Ignacio Fletę .
W skrócie
- Urodzony: 1868, Madryt
- Zmarł: 1922, Barcelona
- Trenował: od 1883 roku zManuelem Ramírezem lubJosé Ramírezem I (prawdopodobnie z oboma), Madryt
- Warsztat: Barcelona od 1895 r.: Calle Aragón, następnie Paseo de San Juan nr 110 do 1912 r.
- Nagroda: Pierwsza nagroda, Wystawa Światowa w Chicago, 1893
- Grana przez: Francisco Tárrega, Domingo Prat
- Uczeń: Francisco Simplicio, jego jedyny uczeń i następca
Z Madrytu do Barcelony
Enrique García urodził się w Madrycie w 1868 roku. Chociaż był synem lutnika Juana Garcíi, w 1883 roku rozpoczął praktykę u Manuela Ramíreza lub José Ramíreza I (lub prawdopodobnie u obu) i kontynuował pracę w Madrycie przez wiele lat. W 1893 roku jego gitary zdobyły pierwszą nagrodę na Wystawie Światowej w Chicago – García był najwyraźniej bardzo dumny z tego osiągnięcia, ponieważ po otrzymaniu nagrody uwiecznił je na swoich etykietach w formie obrazków. W 1895 roku opuścił Ramírez i Madryt, udając się do Barcelony, gdzie otworzył warsztat przy ulicy Aragón nr 309. W 1899 roku przeniósł swój warsztat na ulicę Aragón nr 455. Jego etykiety z 1903 i 1904 roku podają adres jako ulicę Aragón nr 369 – na jednej z etykiet z 1903 roku numer 455 został ręcznie poprawiony na 369. W 1912 roku przeniósł się do swojego ostatniego warsztatu przy Paseo de San Juan nr 110, gdzie pozostał aż do śmierci w 1922 roku.
Założyciel Szkoły Gitarowej w Barcelonie
García jest uważany za twórcę „szkoły barcelońskiej”, czyli „katalońskiego” stylu budowy gitar. Jego styl wpłynął na kolejne pokolenia barcelońskich lutników, w tym Francisco Simplicio i Miguela Simplicio, Enrique Sanfeliu, Enrique Colla i Ignacio Fletę . Dwiema głównymi cechami charakterystycznymi jego stylu są zwiększona sztywność pudła rezonansowego (jego gitary zazwyczaj miały 8 asymetrycznych wachlarzy zamiast tradycyjnych 7; lata później Ignacio Fleta zwiększył tę liczbę do 9) oraz słabość do wyszukanych zdobień. Pod względem estetycznym jego instrumenty wahały się od bardzo prostych po niezwykle ozdobne, a bogate inkrustacje i ekstrawagancko rzeźbione główki stały się synonimem jego nazwiska.
Etykiety Garcíi
Wydrukowana etykieta Garcii jest łatwa do rozpoznania: „Enrique García, Constructor, Guitarras, Bandurrias y Laúdes”, po bokach dwa medale z wystawy w Chicago i napis „Primer premio en la Exposición de Chicago 1893”. Rok, ulica i numer gitary zostały wpisane ręcznie – na przykład nr 44 z 1904 roku przy Calle Aragón 369 lub nr 210 z 1918 roku przy Paseo de San Juan 110 – a zatem etykiety są również zapisem jego warsztatów w Barcelonie.
Międzynarodowa reputacja
García był jednym z najbardziej rozchwytywanych i znanych producentów na przełomie wieków. Jego renoma już od samego początku była prawdziwie międzynarodowa, głównie dzięki Domingo Pratowi i Francisco Tárredze, którzy grali na jego gitarach. W 1897 roku to właśnie García naprawił ukochaną gitarę Torres Tárregi z 1864 roku – gitarę, którą dziś znamy jako FE 17 – a jego etykieta serwisowa nadal znajduje się na jej wnętrzu. Do 1912 roku eksportował wiele swoich instrumentów, głównie do Ameryki Południowej, gdzie kształtowała się prężna i bardzo ważna scena gitarowa, skupiona głównie w Buenos Aires w Argentynie i Montevideo w Urugwaju. Jego gitary zawsze były cenione przez wykonawców i kolekcjonerów za ich intymny urok i niepowtarzalny styl.
Więcej informacji na temat Garcii, jego przeprowadzki do Barcelony i jego pracy nad powieścią Torres Tárregi można znaleźć na stronie jego ucznia Francisco Simplicio .
Książki o Enrique Garcíi
Dwujęzyczna (francusko-angielska) monografia „Enrique García 1868–1922: Constructor de Barcelona” autorstwa Jacques’a Vincentiego i Alberto Martíneza – licząca 216 stron, z planem Garcíi nr 123 – stanowi najpełniejszy zapis jego życia i twórczości: jego pobytu w Madrycie, Modernistycznej Barcelonie, wystawy w Chicago w 1893 roku, jego etykiet, warsztatów i numeracji, gitar Domingo Prata i Francisco Tárregi, a także jego drewna, usztywnień, rozet i membran. Gitara García z 1912 roku – nasza nr 129 – znajduje się również wśród gitar prezentowanych w „34 gitarach klasycznych naturalnej wielkości” Orfeo.
Enrique García Guitars w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar Enrique García. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kim był Enrique García?
Urodzony w Madrycie lutnik (1868–1922), kształcony w warsztatach Ramíreza, założyciel barcelońskiej szkoły lutniczej.
Czym jest barcelońska szkoła budowy gitar?
Rozpoczął się kataloński styl García: sztywniejsze płyty rezonansowe (często 8 asymetrycznych wentylatorów) i bogata dekoracja, kontynuowana przez Francisco Simplicio, Enrique Sanfeliu, Enrique Coll i Ignacio Fleta.
Jaką nagrodę wygrał García?
Pierwsza nagroda na Wystawie Światowej w Chicago w 1893 r., której wizerunek uwiecznił na etykietach.
Gdzie znajdował się warsztat Enrique Garcíi?
Od 1895 r. mieszkał w Barcelonie – najpierw przy Calle Aragón (nr 369 na etykietach z lat 1903–1904), następnie przy Paseo de San Juan nr 110, gdzie pracował aż do śmierci w 1922 r.
Czy istnieje książka o Enrique Garcíi?
Tak – „Enrique García 1868-1922: Constructor de Barcelona” Jacques’a Vincenti i Alberto Martíneza, dwujęzyczna monografia francusko-angielska licząca 216 stron.
