Ethan Deutsch jest lutnikiem flamenco i gitarzystów klasycznych z Seattle w stanie Waszyngton, pracującym na pełen etat od 1997 roku. Ten były zawodowy gitarzysta flamenco, który w 1970 roku uczył się u Diego del Gastora w Morón de la Frontera, tworzy lekkie, szybkie, tradycyjne flamenco w stylu andaluzyjskim – blancas i negras – a także gitary klasyczne. Na jego gitarach grali Gerardo Núñez, Jason McGuire i Kai Narezo.
W skrócie
- Warsztat: Seattle, Waszyngton
- Urodzony: 1955
- Studia flamenco: Morón de la Frontera, Hiszpania, 1970–71, pod kierunkiem Diego del Gastora
- Szkolenie lutnicze: w dużej mierze samouk
- Wykształcenie: Dyplom z chemii, Antioch College; Doktorat z chemii, Princeton
- Pseudonim sceniczny gitarzysty flamenco: „Mario Amaya”
- Gitarzysta na pełen etat: od 1997 r.
- Kompilacje: białe i czarne gitary flamenco oraz gitary klasyczne
Fascynująca droga do tworzenia gitar
Ethan Deutsch jest autorem jednej z najbardziej fascynujących biografii lutniczych, jakie kiedykolwiek czytaliśmy. Zaczynał jako licealista, który porzucił szkołę, a w latach 70. przeprowadził się do Morón de la Frontera, aby uczyć się u Diego del Gastora. Ostatecznie postanowił zostać lutnikiem – jednak frustracja związana z brakiem szkoleń z zakresu lutnictwa sprawiła, że wrócił na studia, gdzie uzyskał doktorat z chemii na Uniwersytecie Princeton. Przez cały ten czas występował jako gitarzysta flamenco pod pseudonimem Mario Amaya i uczył się budowy mebli, co ostatecznie doprowadziło go do założenia własnej firmy meblarskiej – i wszyscy wiemy, że to może prowadzić tylko do jednego: tworzenia gitar, którym teraz zajmuje się na pełen etat. Reakcja na jego gitary była fantastyczna. Tworzy bardzo lekkie, szybkie i energiczne flamenco, które brzmi bardzo staroświecko, w bardzo dobrym tego słowa znaczeniu. Czytaj dalej, aby usłyszeć jego historię opowiedzianą jego własnymi słowami.
Słowami Ethana Deutscha
Opuściłem szkołę po ukończeniu siódmej klasy. W 1970 roku, mając piętnaście lat, grałem już na gitarze flamenco od ponad roku. Po wyczerpaniu wiedzy moich nauczycieli w okolicach Bostonu, przekonałem rodziców, aby wysłali mnie na rok do Hiszpanii, abym uczył się flamenco. W Morón de la Frontera w Sewilli zostałem ciepło przyjęty przez legendarnego cygańskiego gitarzystę Diego del Gastora.
Diego pomógł mi zdobyć mieszkanie po drugiej stronie korytarza od tego, które dzielił z wdową po jednym z jego bratanków i jej trzema małymi córkami. Najstarsza, Fernanda, była w moim wieku, ale byłam najbliżej Mari Carmen, tej najodważniejszej. Paqui była najsłodsza. Innych artystów flamenco z ich klanu można było usłyszeć w innych mieszkaniach po drugiej stronie dziedzińca, a lokalna tawerna – centrum flamenco – znajdowała się tuż na dole, na rogu bloku w tej grupie połączonych budynków.
Diego był fenomenalnym artystą i wyszkolił kilku swoich siostrzeńców w swoim unikalnym stylu gry na gitarze, w tym Paco i Juana del Gastora, których można usłyszeć na płytach CD. Flamenco wchłonąłem głównie poprzez słuchanie i oglądanie, choć miałem też kilka formalnych lekcji.
Po powrocie z Hiszpanii w 1971 roku, z gitarą flamenco Manuela Contrerasa, natrafiłem na książkę Irvinga Sloane'a „Classic Guitar Construction” i zapragnąłem budować gitary. Ponieważ miałem dobrą gitarę jako punkt odniesienia, po wypróbowaniu procedur Sloane'a zauważyłem, że czegoś w nich brakuje. Zdałem sobie sprawę, że potrzebuję dodatkowych instrukcji, aby zbudować gitary, jakie chciałem.
Niedaleko domu moich rodziców, w okolicach Bostonu, mieszkał lutnik – nie pamiętam jego nazwiska; zbudował więcej skrzypiec niż gitar. Kiedy ja (szesnastoletni chłopak, który rzucił siódmą klasę) zwróciłem się do niego z prośbą o staż, odpowiedział, że muszę zacząć jako zamiatacz podłóg w europejskim warsztacie i tam się rozwijać, zanim trafię do jego warsztatu.
W tamtym czasie nie udało mi się znaleźć żadnych innych informacji na temat wyrobu gitar, poza dziwnie brzmiącą broszurą Overholzera, który sprzedawał urządzenie do wyginania strun na bok, oraz dziwnym artykułem w czasopiśmie Guitar Review nr 28, autorstwa HE Huttiga II, w którym stwierdza się, że niewielu rzemieślników poza Hiszpanami lub ich potomkami jest w stanie prawidłowo ukształtować gryf gitary.
Ponieważ nie otrzymywałem zbyt wielu wskazówek ani zachęt, aby zostać profesjonalnym gitarzystą flamenco lub lutnikiem, postanowiłem zostać lekarzem. Przyjaciel udzielał mi korepetycji z algebry przez dwa tygodnie, abym uzyskał wystarczająco wysoki wynik w testach Scholastic Aptitude Tests. Następnie złożyłem podanie do Antioch College, zamieszczając w aplikacji zdjęcia moich procesów budowy gitar. Zostałem przyjęty, uzyskałem dyplom z chemii, a następnie zmieniłem kierunek studiów i uzyskałem doktorat z chemii na Uniwersytecie Princeton, po czym przez pięć lat pracowałem jako chemik badawczy.
Podczas studiów i studiów podyplomowych wiodłem podwójne życie jako zawodowy gitarzysta flamenco pod pseudonimem scenicznym „Mario Amaya”.
Podczas studiów podyplomowych, prowadząc badania, zacząłem budować drewniane meble – jako zajęcie łagodzące stres i pozwalające na posiadanie ładniejszych mebli, niż mogłem sobie pozwolić. Nauczyłem się obróbki drewna, czytając książki i czasopisma oraz praktykując. Ostatnia firma, w której pracowałem jako chemik, zbudowała dla mnie nowe laboratorium, w którym miałem kierować, wyposażone w sprzęt wart miliony dolarów. Mój przełożony zgodził się, żebym budował do niego szafki w weekendy. Ponieważ stanowiliśmy dział badawczo-rozwojowy największego producenta farb drukarskich na świecie, wiele osób widziało te szafki i kilka zasugerowało mi, żebym założył firmę stolarską.
W Chicago, w 1989 roku, otworzyłem mały, jednoosobowy sklepik z ręcznie robionymi meblami i szafkami. Grałem też flamenco trzy lub cztery wieczory w tygodniu w Geja's Café. W 1991 roku przeniosłem firmę do Seattle w stanie Waszyngton.
W 1997 roku zatoczyłem koło i znów zacząłem budować gitary. Odkryłem, że dostępnych jest o wiele więcej informacji na temat budowy gitar. Od tego czasu zbudowałem wiele gitar i otrzymałem mnóstwo opinii od profesjonalnych gitarzystów. Jestem przekonany, że gitary, które teraz produkuję, mają moc, gamę barw, komfort gry i estetykę, których poszukuje wielu gitarzystów.
– Ethan Deutsch
Flamenco i gitary klasyczne Ethana Deutscha
Flamenco Ethana nawiązują do andaluzyjskiego modelu z połowy XX wieku: lekkie, z szybkim atakiem, liryczne jak na flamenco, ale potrafiące stać się agresywne pod wpływem nacisku i bardzo łatwe do grania. Wiele z nich ma kołki mechaniczne („obrabiane maszynowo”) – przez lata używał kołków różnych producentów – które wyglądają jak drewniane kołki cierne, ale stroją się jak maszyny. Jego gitary klasyczne mają to samo lekkie, starodawne brzmienie, z ciepłymi basami i lirycznymi sopranami, a często także rozetą z plecionym wzorem. Od powrotu do budowania gitar w 1997 roku udoskonalał je, korzystając z opinii profesjonalnych muzyków. Kiedy zaczynał na początku lat 70., jego punktem odniesienia było flamenco Manuela Contrerasa, które przywiózł z Hiszpanii.
Gitary Ethana Deutscha w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar Ethana Deutscha. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Gdzie Ethan Deutsch buduje swoje gitary?
W Seattle w stanie Waszyngton, dokąd w 1991 roku przeniósł swój zakład stolarski.
U kogo Ethan Deutsch uczył się flamenco?
Z legendarnym cygańskim gitarzystą Diego del Gastorem w Morón de la Frontera w Hiszpanii w latach 1970–71.
Kto nauczył Ethana Deutsch budować gitary?
Jest w dużej mierze samoukiem, swoją przygodę z gitarą rozpoczął od książki Irvinga Sloane'a Classic Guitar Construction na początku lat 70.
Kiedy Ethan Deutsch został pełnoetatowym lutnikiem?
W 1997 r., po karierze badacza chemicznego (doktorat, Princeton) oraz producenta mebli i szafek.
Jakie gitary produkuje Ethan Deutsch?
Głównie tradycyjne flamenco blancas i negras w stylu andaluzyjskim z połowy ubiegłego wieku, a także gitary klasyczne.
Jaki był pseudonim sceniczny Ethana Deutscha?
Jako profesjonalny gitarzysta flamenco występował jako "Mario Amaya".