Marcelo Barbero (ok. 1904–1956) był madryckim lutnikiem, kształconym w warsztatachJosé Ramíreza I i José Ramíreza II , którzy ukończyli ostatnie gitary Santosa Hernándeza i stworzyli gitarę, która do dziś jest uważana za archetypową gitarę flamenco. Jego jedynym prawdziwym uczniem i następcą był Arcángel Fernández , który później uczył syna Barbero, Marcela Barbero Hijo .
W skrócie
- Urodzony: ok. 1904 r. w Madrycie, Hiszpania
- Zmarł: 6 marca 1956 r. w Madrycie
- Wyszkolony: W warsztatach José Ramíreza I i José Ramíreza II
- Warsztaty: Dzielnica Lavapiés, Madryt
- Znany z: Archetypowa gitara flamenco z połowy XX wieku: lekka, szybka i mocna, o treściwym, „soczystym” brzmieniu
- Słynna gitara: Barbero z 1951 roku wykonana dla Carlosa Montoyi i nagrana przez Sabicasa
- Uczeń i następca: Arcángel Fernández
- Syn: Marcelo Barbero Hijo, trenowany przez Arcángela Fernándeza
Od warsztatu Ramíreza do własnej wytwórni
Marcelo Barbero urodził się około 1904 roku w biednej madryckiej rodzinie i stracił rodziców jako chłopiec. Nauczył się wyrobu gitar w warsztacie José Ramíreza I i kontynuował pracę u José Ramíreza II, gdzie oprócz gitar wytwarzał również bandurrie i laúdes – hiszpańskie instrumenty ulicznych serenad. Życie poza warsztatem było równie barwne: boksował zawodowo, ścigał się na rowerach i śpiewał flamenco w tablaos, aby związać koniec z końcem. Co ciekawe, nigdy nie grał na gitarze – to, co wiedział, pochodziło z jego wykształcenia, własnego doświadczenia i opinii najlepszych muzyków jego czasów.
Jego pierwsze gitary sygnowane jego nazwiskiem pochodzą z początku lat 30. XX wieku i prawdopodobnie powstały w wolnym czasie, gdy jeszcze pracował dla Ramíreza; najwcześniejsze etykiety nie zawierają adresu. Gitara z palisandru z 1934 roku, która przeszła przez nasze ręce, pokazuje, jak bardzo te wczesne instrumenty były zbliżone do ówczesnych gitar Ramíreza II. Podczas hiszpańskiej wojny domowej został powołany do wojska i brał udział w ciężkich walkach wokół miasta uniwersyteckiego w Madrycie, jako jeden z niewielu członków swojej firmy, którzy przeżyli.
Dokończenie ostatnich gitar Santosa Hernándeza
Santos Hernández zmarł 8 marca 1943 roku, pozostawiając po sobie wiele niedokończonych gitar – wiele z nich właśnie ukończono, z sygnowanymi płytami wierzchnimi i kilkoma podpisanymi etykietami. Wdowa po nim, Matilde Ruiz López, prowadziła warsztat przy Aduanie 23 i zleciła Barbero ich dokończenie. Przez około trzy lata dorabiał brakujące części, składał i lakierował gitary własnymi materiałami i narzędziami Santosa, a niektóre z nich sprzedawano z etykietą „Viuda de Santos Hernández”. Żaden inny twórca nie miał tak bliskiego kontaktu z metodami wielkiego mistrza.
Barbero również w tych latach budował własne gitary w swoim warsztacie w starej dzielnicy Lavapiés, niedaleko tablaos, gdzie śpiewał i gdzie pracowało wielu jego klientów. Wpływ Santosa jest wyraźnie widoczny w jego gitarach z lat 40. – kształt główki jest niemal identyczny, a niektóre rozety wydają się być wykonane z intarsji resztek z warsztatu Santosa.
Gitara flamenco Barbero
Pod koniec 1948 roku Barbero odszedł od wzoru Santos i opracował własny model, z nowym zarysem, główką i rozetą, a także własnymi pomysłami na usztywnienie i mostek. Gitarzyści flamenco grali coraz częściej jako soliści i poszukiwali bardziej melodyjnego, lirycznego instrumentu. W latach 50. nadał swoim cyprysowym flamenco pełniejsze, bardziej surowe i niemal klasyczne brzmienie, stosując nieco grubsze drewno i cienką belkę poprzeczną w poprzek słojów płyty wierzchniej pod mostkiem, aby ustabilizować dźwięk i wyrównać sustain – jednak nikt nie pomyliłby Barbero z gitarą klasyczną, a najbardziej wymagający muzycy je uwielbiali.
Wykonał bardzo niewiele gitar z palisandru, które do dziś cieszą się ogromnym uznaniem; ich wnętrze jest usztywnione dokładnie tak samo, jak jego cyprysowe flamenco. Wszystkie jego gitary były wykonywane na zamówienie – cyprysowe flamenco o olśniewającym brzmieniu, klasyczna gitara z palisandru „w tradycji Santosa” oraz bardziej finezyjna wersja gitary klasycznej ze specjalnie dobranego drewna – dla klientów z Hiszpanii, Anglii, Francji, Niemiec, Włoch, Ameryki Południowej, a nawet Japonii. Doradzał również innym rzemieślnikom, między innymi Manuelowi Reyesowi z Kordoby, który spędził dzień w jego warsztacie.
Barbero Carlosa Montoyi i Sabicasa z 1951 roku
Najsłynniejszą gitarą Barbero jest flamenco z 1951 roku, którą wykonał dla Carlosa Montoyi, a ten przekazał ją Sabicasowi . Sabicas nagrywał na niej na początku lat 50., a niektóre z najlepszych nagrań z tego okresu ukazały się na albumie „Flamenco Puro”, który zmienił sposób, w jaki muzycy na całym świecie postrzegali gitarę flamenco. Jej brzmienie do dziś jest celem wielu twórców – wśród egzemplarzy, które przeszły przez GSI, znajdują się gitary niemieckiego producenta Vázqueza Rubio ( jego model „Barbero, ex Sabicas” z 1951 roku ) i Davida Schramma , a Robert Ruck wykonał kopię swojego instrumentu Barbero .
Stradivarius z Lavapiés
Marcelo Barbero zmarł 6 marca 1956 roku, mając zaledwie pięćdziesiąt kilka lat, a madrycka prasa opłakiwała go jako „Stradivariusa Lavapiés”. Arcángel Fernández, który dołączył do niego jako asystent w 1954 roku, dokończył gitary w warsztacie i przez około rok budował je dla wdowy po Barbero, zanim otworzył własny warsztat kilka przecznic dalej. Tam przyjął młodego syna Barbero, Marcelo Barbero Hijo, i nauczył go wszystkiego, czego nauczył się od ojca. Uważajcie na gitary japońskiej produkcji z etykietą „Marcelino Barbero, Madryt”, które sprzedawano w USA pod koniec lat 60. i na początku lat 70. – nie mają one nic wspólnego z Barbero ani jego synem.
Gitary Marcelo Barbero w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar Marcelo Barbero, w tym gitara „Viuda de Santos Hernández” z 1950 roku, na której Manolo Sanlúcar grał na początku swojej kariery. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”. Aby zapoznać się z gitarami jego syna, zobacz Marcelo Barbero Hijo .
Często zadawane pytania
Kim był Marcelo Barbero?
Madrytski lutnik (ok. 1904–1956), kształcony w warsztacie José Ramíreza, który wykończył ostatnie gitary Santosa Hernándeza i stał się najsłynniejszym lutnikiem flamenco w połowie XX wieku.
Kto grał na gitarze Marcelo Barbero?
Sabicas nagrał na słynnym gitarze Barbero z 1951 r. wykonanym dla Carlosa Montoyi, a Manolo Sanlúcar rozpoczął karierę zawodową na gitarze „Viuda de Santos Hernández” z 1950 r. zbudowanej przez Barbero.
Kto był uczniem Marcelo Barbero?
Arcángel Fernández, jego asystent od 1954 r. i następca po jego śmierci w 1956 r. Arcángel później szkolił syna Barbero, Marcelo Barbero Hijo.
Czy Marcelo Barbero produkował gitary klasyczne?
Tak, choć znacznie mniej niż flamenco. Jego rzadkie klasyczne utwory z palisandru są tak samo solidne jak jego flamenco z cyprysu i cieszą się dziś ogromnym zainteresowaniem.