1876 Francisco González SP/MP

Gitara Francisco González z 1876 roku to instrument ze świerku i klonu z Madrytu, z kolekcji Russella Clevelanda – rzadkie, wyjątkowo dobrze zachowane dzieło lutnika, u którego uczył się José Ramírez I.

Etykieta z 1876 roku

Okrągła etykieta jego „Guitarrería Universal” przy Carrera de San Jerónimo, 15, w Madrycie z dumą wymienia medal pierwszej klasy z wystawy paryskiej w 1867 roku oraz jego „sistema especial”, a datę 1876 wpisano odręcznie. Ta gitara nie tylko przetrwała do naszych czasów – ona dziś wręcz rozkwita!

Oryginalny stan

Poza kilkoma drobnymi naprawami instrument jest wyjątkowo dobrze zachowany i ma wszystkie oryginalne elementy – grubości drewna, wykończenie, a nawet mechaniki, które, co ciekawe, są wyprofilowane tak, by dopasować się do skośnej dolnej linii główki (co zresztą można dostrzec w instrumentach José Ramírez wszystkich pokoleń, aż po dziś dzień).

Brzmienie

Śmiałemu wyglądowi gitary – z bardzo szeroką rozetą, wysoko położoną talią w plantilla (zarysie korpusu) i mostkiem w kształcie wąsów – dorównuje jedynie śmiałość jej brzmienia. Pod względem brzmienia gitara jest wprost spektakularna, z ogromnym dołem, który mógłby rywalizować z każdą późniejszą konstrukcją. Choć basy są potężne, pozostają przejrzyste dla wyższych dźwięków i nie zagłuszają błyskotliwych, krystalicznych sopranów (wysokich dźwięków) – dzięki temu gitara zachowuje niezwykle doskonały balans, nawet przy całym bogactwie basów. W tej gitarze łatwo dostrzec urok, który musiał podziwiać i chciał uchwycić José Ramírez I. W nagraniach wideo powyżej grają na niej Mircea Gogoncea (Scarlatti) i Marc Teicholz (Koncert Assada).

Z kolekcji Russella Clevelanda

Gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda. Pod każdym względem jest to rzadka, historyczna, dobrze zachowana i pod każdym względem znakomicie brzmiąca i grająca gitara jednego z najważniejszych i najbardziej wpływowych hiszpańskich lutników XIX wieku.

Francisco González z Madrytu

Dziewiętnastowieczny madrycki lutnik Francisco González (1820–1879) żył niemal dokładnie w tym samym czasie co Antonio de Torres, lecz budował we własnym stylu – jak sam podaje na swojej etykiecie, jego instrumenty powstają „w nowej i eleganckiej formie, według specjalnego systemu” (…una nueva y elegante forma y construidos por un sistema especial suyo…). González cieszył się za życia wielką sławą – zdobył wiele nagród i medali na różnych wystawach, w tym medal pierwszej klasy na Exposition Universelle w Paryżu w 1867 roku – a jedna z jego gitar jest eksponowana w Konserwatorium Paryskim.

Nauczyciel braci Ramírez

Wiadomo, że u Gonzáleza uczyli się zarówno José Ramírez I, jak i jego brat Manuel Ramírez. W istocie to właśnie lojalność José I wobec Gonzáleza i jego „sistema” oraz przejście Manuela na konstrukcję Torresa stały się źródłem ideologicznego rozłamu między braćmi Ramírez, który zmusił ich do zerwania spółki i założenia konkurencyjnych warsztatów w Madrycie. Jego córka Concepción również nauczyła się od niego zawodu i pracowała w warsztacie u boku José Ramíreza I.

Od Gonzáleza do Casa González

Renoma, jaką González cieszył się za życia, wyraźnie wskazuje, że musiał być bardzo płodnym lutnikiem; jednak – podobnie jak w przypadku instrumentów, które budował Vicente Arias – do naszych czasów przetrwało bardzo niewiele jego gitar. Po jego śmierci w 1879 roku dzieło kontynuował jego zięć, Enrique Romans Papell, początkowo pod nazwą „Viuda e Hijos de Francisco González”, a po 1901 roku jako „Casa González” – firma działała jeszcze w latach 40. XX wieku.