1908 Manuel Ramírez SP/CY

Ta gitaraManuel Ramírez z 1908 roku, wykonana ze świerku i cyprysu, ma nieco mniejszy korpus i pochodzi z madryckiego warsztatu, który przeniósł projekt Torresa do XX wieku. Jak na swój wiek, jest w niezwykle doskonałym stanie.

Manuel Ramírez z 1908 roku

To instrument o nieco mniejszym korpusie, z głębokimi basami, donośnymi i ciepłymi sopranami oraz bogatą fakturą brzmienia przeplataną czystymi, dzwonkowatymi tonami podstawowymi. Piórkowata budowa zapewnia mu niesamowitą głośność i natychmiastową reakcję, a brzmienie jest bez wątpienia hiszpańskie – głębokie, mroczne i tajemnicze – z tym mistycznym, staroświeckim urokiem, który przyciągnął tak wielu współczesnych lutników do ponownego odkrycia tego stylu budowy.

Stan

Pomimo widocznych śladów użytkowania, gitara jest w niezwykle doskonałym stanie: jedynie jedno małe pęknięcie na wierzchu zostało zachowawczo naprawione, podobnie jak dwa drobne (obecnie niewidoczne) pęknięcia na krawędzi jednego z dolnych elementów z tyłu, a gitara przeszła ponowne polerowanie/lakierowanie. Zbudowana w okresie, gdy nie rozróżniano jeszcze „klasyki” i „flamenco”, jest po prostu świetną „gitarą” na koncerty lub nagrania, w obu stylach.

Manuel Ramírez (1864–1916): Warsztat w Madrycie po Torresie

WarsztatManuela Ramíreza był niewątpliwie najważniejszym warsztatem gitarowym wczesnej ery po Torresie. Brat i były uczeńJosé Ramíreza I , Manuel, poświęcił się przeniesieniu projektu Torresa w XX wiek i zgromadził w tym celu najlepszych budowniczych swoich czasów: Santosa Hernándeza ,Domingo Esteso , Modesto Borreguero, Pascuala Viudesa i, najprawdopodobniej,Enrique Garcíę . Razem produkowali gitary, które zapewniły dziedzictwo Torresa kolejnym pokoleniom lutników.

Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Najsłynniejszym instrumentem w sklepie jest gitara z 1912 r., na której grał młody Andrés Segovia, wykonana przez Santosa Hernándeza i obecnie znajdująca się w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, obokgitary Hermann Hauser I autorstwa Segovii z 1937 r.

Etykieta „Viuda de Manuel Ramírez”.

Po śmierci Manuela w 1916 roku, warsztat kontynuował produkcję instrumentów pod szyldem jego wdowy („Viuda de Manuel Ramírez”). Jego rzemieślnicy założyli później własne warsztaty – Santos Hernández przy Calle de la Aduana i Domingo Esteso przy Gravina 7 – kontynuując brzmienie i standardy warsztatu aż do późnego XX wieku.