1912 Enrique Garcia SP/CSAR

To cudownie zachowany przykład budowy Garcii w jego wspaniałym, dojrzałym stylu. Stylistycznie instrument jest dość prosty w dekoracji (szczególnie w porównaniu do znacznie bardziej skomplikowanych i wysoce ozdobnych gitar zbudowanych w latach 1919-1922, po tym jak Francisco Simplicio zaczął pracować dla Garcii). Brzmienie jest zdrowe i solidne. Ma wszystko - bardzo żywe i „przyjazne” z wielkim urokiem i osobowością. Instrumenty Garcii w takim stanie z taką jakością dźwięku są trudne do zdobycia, więc z dumą prezentujemy ten bardzo rzadki i kolekcjonerski instrument jednego z wielkich mistrzów XX wieku.

Gitarę tę można kupić w sklepie Orfeo - 34 Classical Guitars in Life Size .

Enrique Garcia urodził się w Madrycie w 1868 roku. Chociaż był synem lutnika Juana Garcii, w 1883 roku rozpoczął naukę u Manuela lub Jose Ramireza I (lub prawdopodobnie u obu) i przez wiele lat pracował w Madrycie. W 1893 roku jego gitary zdobyły pierwszą nagrodę na Chicago World Fair. Garcia był najwyraźniej bardzo dumny z tego osiągnięcia, ponieważ po otrzymaniu nagrody przedstawił je w formie obrazkowej na swoich etykietach. Niedługo potem, w 1895 roku, opuścił Ramireza i Madryt, udając się do Barcelony, gdzie założył własny warsztat jako niezależny budowniczy. Garcia jest uważany za założyciela „szkoły barcelońskiej” lub „katalońskiego” stylu wytwarzania gitar. Jego styl wpłynął na kolejne pokolenia lutników z Barcelony, w tym Francisco i Miguela Simplicio, Enrique Sanfeliu, Enrique Colla i Ignacio Fletę. Być może najważniejszą cechą charakterystyczną jego stylu jest zwiększona sztywność pudła rezonansowego - jego gitary zwykle miały 8 asymetrycznych wentylatorów zamiast tradycyjnych 7 - podobnie jak ta gitara (co jest godne uwagi - lata później Ignacio Fleta zwiększył liczbę wentylatorów do 9). Garcia był prawdopodobnie najbardziej poszukiwanym i sławnym producentem na przełomie wieków (1900). Jego reputacja już na samym początku była prawdziwie międzynarodowa, w dużej mierze dzięki Domingo Pratowi i Francisco Tarredze, którzy obaj grali na jego gitarach. W 1912 roku eksportował wiele swoich instrumentów, głównie do Ameryki Południowej, gdzie rozwijała się kwitnąca i bardzo ważna scena gitarowa, głównie w Buenos Aires w Argentynie i Montevideo w Urugwaju. Jego gitary zawsze były cenione przez wykonawców i kolekcjonerów za ich intymny urok i wyjątkowy styl.