1912 Manuel Ramírez SP/CSAR

Olśniewająca gitaraManuel Ramírez z 1912 r. z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz bokami i tyłem z palisandru CSA. To mniejszy, bogato zdobiony model z tego samego roku, co słynny model Ramírez z Segowii.

W powyższym filmie Irina Kulikova gra na tej gitarze utwór „Te Amo” Eduardo Diaza.

Luksusowy Manuel Ramírez z 1912 roku

Instrument ten został zbudowany w tym samym roku co słynny i kultowy instrument Manuela Ramíreza z Segovii z 1912 roku (obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku), ale jest to model o mniejszym korpusie i misternych detalach, w tym z bardzo misternymi inkrustacjami z masy perłowej na rozecie i mostku. Musiał to być jeden z droższych modeli oferowanych przez sklep, ponieważ wykorzystano w nim również wysokiej jakości materiały, w tym piękny zestaw palisandru CSA na płycie tylnej i bokach.

Zaskakująco potężny dźwięk

Instrument ma zaskakująco „ogromne” brzmienie o wspaniałej jakości, a jego lekki ciężar zapewnia natychmiastową reakcję. Głębokie basy, olśniewające soprany i bogate faktury brzmienia przeplatają się z czystymi, skupionymi tonami podstawowymi. Brzmienie jest bez wątpienia hiszpańskie – głębokie, mroczne i tajemnicze – a gra na takiej gitarze to wyjątkowe doświadczenie, prawdopodobnie również dzięki jej wiekowi i ponad 100 latom doświadczenia.

Stan

Z tyłu i bokach instrumentu są drobne naprawy, a na płycie rezonansowej jest jedno pęknięcie, ale wszystko jest dobrze naprawione i stabilne. Ogólnie rzecz biorąc, jest to piękny egzemplarz topowego modelu z tego słynnego warsztatu pod każdym względem – zarówno wykonawca, jak i kolekcjoner będą nim zachwyceni.

Manuel Ramírez (1864–1916): Warsztat w Madrycie po Torresie

WarsztatManuela Ramíreza był niewątpliwie najważniejszym warsztatem gitarowym wczesnej ery po Torresie. Brat i były uczeńJosé Ramíreza I , Manuel, poświęcił się przeniesieniu projektu Torresa w XX wiek i zgromadził w tym celu najlepszych budowniczych swoich czasów: Santosa Hernándeza ,Domingo Esteso , Modesto Borreguero, Pascuala Viudesa i, najprawdopodobniej,Enrique Garcíę . Razem produkowali gitary, które zapewniły dziedzictwo Torresa kolejnym pokoleniom lutników.

Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Najsłynniejszym instrumentem w sklepie jest gitara z 1912 r., na której grał młody Andrés Segovia, wykonana przez Santosa Hernándeza i obecnie znajdująca się w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, obokgitary Hermann Hauser I autorstwa Segovii z 1937 r.

Etykieta „Viuda de Manuel Ramírez”.

Po śmierci Manuela w 1916 roku, warsztat kontynuował produkcję instrumentów pod szyldem jego wdowy („Viuda de Manuel Ramírez”). Jego rzemieślnicy założyli później własne warsztaty – Santos Hernández przy Calle de la Aduana i Domingo Esteso przy Gravina 7 – kontynuując brzmienie i standardy warsztatu aż do późnego XX wieku.