1959 Arcángel Fernández nr 75 SP/CY

Ten egzemplarz Arcángel Fernández nr 75 z 1959 r. to wykonany z drewna świerkowego i cyprysowego biały fortepian flamenco, wykonany w Madrycie w pierwszych latach jego twórczości, po śmierci jego mistrza Marcelo Barbero .

Wczesny Arcángel, nr 75

Wydrukowana etykieta – „Arcángel Fernández, Constructor, Jesús y María, 26, Madrid” – jest ostemplowana, podpisana „Arcángel” i wypełniona ręcznie rokiem i numerem: No. 75, przy czym rok 1959 został napisany niebieskim atramentem (ktoś później zamalował ostatnią cyfrę na czarno).

Rozbrzmiewające basy, śpiewające soprany

Ten z 1959 roku to jeden z lżejszych egzemplarzy jego twórczości, jakie widzieliśmy, i dzięki temu charakteryzuje się bardzo mocnym, donośnym brzmieniem i błyskawiczną reakcją. Jego basy charakteryzują się imponującym bogactwem i masą, a soprany śpiewają z pięknym, „lirycznym” brzmieniem. Grywalność jest znakomita dzięki niskiej akcji i elegancko wyprofilowanemu, łatwemu gryfowi.

Stan

Instrument jest w doskonałym stanie – poza dwoma dobrze naprawionymi pęknięciami na płycie rezonansowej i jednym z tyłu, stan jest niezwykły jak na instrument z tego rocznika. Niezwykle pożądany pod każdym względem – zarówno dla wykonawcy, jak i kolekcjonera.

Arcángel Fernández: twórca gitar flamenco z Madrytu

Arcángel Fernández (ur. 1932) to jeden z najlepszych i najsłynniejszych hiszpańskich lutników, specjalizujących się w gitarach flamenco i klasycznych drugiej połowy XX wieku. Zaczął od stolarstwa, a w 1954 roku został asystentem Marcelo Barbero – wówczas najwybitniejszego lutnika w Madrycie – zajmując się obróbką drewna i wykańczaniem instrumentów. Był jedyną osobą, która odbyła praktykę u Barbero. Po śmierci mistrza w marcu 1956 roku, Arcángel dokończył niedokończone gitary w warsztacie i przez około rok kontynuował budowę dla wdowy po Barbero.

Jego własny warsztat w Lavapiés

Następnie otworzył własny warsztat przy Jesús y María 26, kilka przecznic od starego sklepu Barbero w madryckiej dzielnicy Lavapiés. Tam przyjął młodego syna Barbero, Marcelo Barbero Hijo , nauczył go wszystkiego, czego nauczył się od ojca i pracował z nim ramię w ramię przez około czterdzieści lat. Podobnie jak jego mistrz, Arcángel odegrał kluczową rolę w zdefiniowaniu archetypowej gitary flamenco – lekkiej, szybkiej i mocnej, z luźnym, suchym i drewnianym brzmieniem „starego świata” – która nadal służy jako wzór dla lutników flamenco poszukujących klasycznego brzmienia z połowy XX wieku. Budował tylko niewielką liczbę gitar każdego roku, w późniejszych dekadach prawie wyłącznie dla kolekcjonerów w Japonii, aż popyt stał się tak duży, że przestał przyjmować zamówienia. W 2011 roku przeszedł na emeryturę na Wyspach Kanaryjskich.

Książki o Arcángelu Fernándezie

Arcángel Fernández z 1962 roku to jedna z gitar reprodukowanych w książce Alberto Martíneza „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości”, wraz ze zdjęciami i rysunkami każdego instrumentu w pełnej skali:

34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości