1966 "Jose" David Rubio SP/CSAR

David Rubio zbudował tę gitarę klasyczną w Nowym Jorku w 1966 roku jako „Jose” Rubio. Miała ona płytę rezonansową wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru CSA, z luksusowym podwójnym purflingiem i bez żadnych napraw.

W powyższych nagraniach wideo Jan Depreter gra utwór „Moreliana – Hołd dla Siergieja Rachmaninowa”, Scott Tennant i Marcelo Kayath grają „Divertimento” Segovii (z Ramírezem Segovii z 1969 r.), a Milena Petkovic i Branko Barnic grają „Balkan Express” Vojislava Ivanovicia na tym i innym krążku Rubio z 1966 r.

Rubio w latach Bream

Ta gitara pochodzi z okresu współpracy Rubia z Julianem Breamem, który grał na gitarach Rubio z 1965 i 1966 roku, zanim Rubio wrócił do Anglii. Jej brzmienie jest wyraziste, o doskonałej mocy, bardzo równe i zrównoważone w całym rejestrze, a także pełne piękna i liryzmu, z których słynie Rubio.

Podwójne czyszczenie i pielęgnacja

Ten wyjątkowo piękny egzemplarz ma grubszą, nieco bardziej luksusową, podwójną purflę, która nadaje mu wyjątkowy i bardzo gustowny, choć subtelny, wygląd. Nie widać żadnych napraw ani pęknięć – jedynie normalne ślady użytkowania.

David Rubio: Od gitarzysty flamenco do mistrza budowy instrumentów

David Rubio (1934–2000) jest prawdopodobnie najważniejszym lutnikiem pochodzącym z Anglii i ojcem założycielem angielskiej szkoły gitarowej. Urodzony jako David Spink i wychowany w Londynie, studiował medycynę w Trinity College w Dublinie, a następnie wyjechał do Hiszpanii, gdzie zarabiał na życie jako gitarzysta flamenco, akompaniując śpiewakom i tancerzom – i zyskał przydomek „Rubio” ze względu na swoją rudą brodę. Zespół flamenco, który koncertował, sprowadził go do Nowego Jorku, gdzie, dzięki temu, co zobaczył w hiszpańskich sklepach gitarowych, nauczył się sam budować gitary pod pseudonimem „Jose” Rubio. W ciągu kilku lat Julian Bream grał już na jego instrumentach.

Gitary, lutnie, klawesyny i skrzypce

Rubio powrócił do Anglii w 1967 roku i, w warsztatach pod Oksfordem, a od 1979 roku w Cambridge, zbudował niezwykle szeroką gamę instrumentów: gitary i lutnie, klawesyny, skrzypce barokowe i współczesne, altówki i wiolonczele. Pod koniec lat 60. i 70. XX wieku wyszkolił w swoich metodach trzech młodych lutników – Kazuo Sato, Edwarda B. Jonesa i Paula Fischera – którzy zbudowali gitary jego projektu, oznaczone ich inicjałami. Pod koniec życia, wspólnie z Paulem Galbraithem, opracował radykalną gitarę 8-strunową, model „Brahms”. Zmarł w Cambridge 21 października 2000 roku, pozostawiając po sobie ponad tysiąc instrumentów.