David Rubio (1934–2000) był angielskim rzemieślnikiem zajmującym się wytwarzaniem gitar, lutni, klawesynów i skrzypiec – urodził się jako David Spink i wychował w Londynie. Był gitarzystą flamenco, który nauczył się sam wyrobu gitar w Nowym Jorku, budował gitary dla Juliana Breama i został ojcem założycielem angielskiej szkoły, ucząc m.in. Paula Fischera .
W skrócie
- Urodzony: 1934 jako David Spink; dorastał w Londynie
- Zmarł: 21 października 2000 r. w Cambridge w Anglii
- Warsztaty: Nowy Jork (jako „Jose” Rubio, do 1967 r.); okolice Oksfordu; Cambridge od 1979 r.
- Wykształcenie: Samouk, który zdobył wiedzę obserwując hiszpańskich lutników
- Wykonano: gitary, lutnie, klawesyny, skrzypce barokowe i współczesne, altówki i wiolonczele
- Grają: Julian Bream, Alice Artzt, Paul Galbraith (8-strunowa gitara „Brahms”)
- Praktykanci: Kazuo Sato, Edward B. Jones, Paul Fischer
Od flamenco do tworzenia gitar
Historia Rubia jest jedną z najbardziej barwnych w historii lutnictwa. Studiując medycynę w Trinity College w Dublinie, wyjechał do Hiszpanii i zarabiał na życie jako gitarzysta flamenco, skąd jego ruda broda przyniosła mu przydomek „Rubio”. Zespół flamenco, który koncertował, zabrał go do Nowego Jorku, gdzie osiadł i, dzięki temu, co podpatrzył na zapleczu hiszpańskich sklepów z gitarami, zbudował swoją pierwszą gitarę. Jego pierwsze gitary noszą etykietę „Jose Rubio” i po kilku latach grał na nich Julian Bream – Bream używał gitar Rubio z 1965 i 1966 roku, a od 1967 roku lutni Rubio.
Lata angielskie i warsztaty Rubio
Po powrocie do Anglii w 1967 roku, najpierw w wiejskiej posiadłości Juliana Breama, a następnie we własnym warsztacie niedaleko Oksfordu, Rubio kontynuował produkcję gitar i lutni, jednocześnie rozwijając się w kierunku klawesynów i skrzypiec. Pod koniec lat 60. i 70. XX wieku wyszkolił trzech młodych lutników – Kazuo Sato, Edwarda B. Jonesa i Paula Fischera – którzy budowali gitary jego projektu i, podobnie jak pracownicy warsztatu José Ramíreza, oznaczali je swoimi inicjałami („PF” od Paula Fischera). Jego gitary charakteryzują się gęstym, bogatym brzmieniem z doskonałym sustainem, dużą głośnością bez dudnienia i charakterystyczną kwiatową rozetą; jego nieliczne flamenco są lekkie jak piórko i chrapliwe. W 1979 roku przeniósł się do specjalnie zbudowanego warsztatu w Cambridge i pod koniec życia opracował z Paulem Galbraithem 8-strunową gitarę „Brahms”.
David Rubio (1934–2000), autorstwa prof. Jamesa Woodhouse’a
Powielono za zgodą.
David Rubio zmarł w sobotę 21 października 2000 roku w wieku 65 lat. Od połowy lat 60. nazwisko Davida Rubio jest znane w świecie muzycznym jako producenta instrumentów strunowych: gitar, lutni, klawesynów, skrzypiec, altówek i wiolonczel. Dwa kwartety smyczkowe grają wyłącznie na jego instrumentach, a jeden z nich nosi nazwę Rubio Quartet na jego cześć.
Większość wytwórców instrumentów rozpoczyna karierę zawodową poprzez formalne kursy lub praktyki, ale ścieżka Davida była zupełnie mniej konwencjonalna i bardziej barwna. Z londyńskiego dzieciństwa wyjechał na studia medyczne do Trinity College w Dublinie. Dowiedziawszy się późno w trakcie studiów, że daltonizm uniemożliwi mu wybór kariery chirurga, zwrócił się ku innemu, pochłaniającemu go wówczas zainteresowaniu i zrobił coś rzadkiego poza opowieściami i pieśniami ludowymi: uciekł, by dołączyć do Cyganów. Przeprowadziwszy się do Hiszpanii, zarabiał na życie jako gitarzysta flamenco, akompaniując tradycyjnym śpiewakom i tancerzom. To właśnie wtedy zyskał przydomek „Rubio”, od swojej rudej brody: urodził się jako David Spink.
Został zrekrutowany przez objazdową grupę tańca flamenco. Znaleźwszy się w odpowiednim czasie w Nowym Jorku, postanowił zostać. Po kolejnym okresie grania flamenco w hotelach i kawiarniach, spotykając po drodze swoją żonę Nest, podjął decyzję zmieniającą karierę. Jak sam powiedział: „W Hiszpanii siedziałem, rozmawiając na czacie na zapleczu warsztatów lutniczych i obserwując ich pracę. Mam fotograficzną pamięć i pewnego dnia postanowiłem, że chcę robić gitary”. Kupił drewno i zbudował swój pierwszy instrument, opierając się wyłącznie na wspomnieniach tego, co widział w Hiszpanii. Co zdumiewające, w ciągu zaledwie kilku lat nawiązał owocną współpracę z Julianem Breamem, a jego instrumenty były poszukiwane przez czołowych muzyków na świecie. Był to pierwszy dowód jego niezwykłego kontaktu z drewnem i potrzebami muzyków, który pozwolił mu ukształtować jedno tak, aby zaspokoić drugie.
Po powrocie do Anglii w 1967 roku kontynuował produkcję gitar i lutni, początkowo w wiejskiej posiadłości Juliana Breama. Przenosząc się do własnego warsztatu niedaleko Oksfordu, David przyjął do pracy zespół klawesynistów, którzy opuścili pionierskiego producenta Goble'a. Sam David szybko opanował rzemiosła i stworzył kilka znakomitych klawesynów w różnych stylach, aby sprostać wymaganiom nurtu „instrumentów z epoki”, który wówczas rozkwitał w europejskich kręgach muzycznych. Kontakt z tym nurtem doprowadził również do kolejnej zmiany kursu: rynek klawesynów wysechł, a David zaczął produkować skrzypce barokowe. Ponownie, szybko osiągnął sukces w tej nowej dziedzinie, a wiele nagrań z lat 70. i 80. zawiera jego zasługi w drobnym druku na okładkach.
Ostateczna przeprowadzka nastąpiła w 1979 roku, kiedy to przeniósł się do specjalnie zbudowanego warsztatu w Cambridge, a następnie stopniowo zaczął produkować nowoczesne skrzypce, altówki i wiolonczele, a także instrumenty z epoki. Ten schemat przetrwał do końca życia, ale jego niespokojny umysł napotykał nowe wyzwania. Coraz bardziej angażował się w badania związane z instrumentami. Dokonał znaczących odkryć dotyczących metod i materiałów stosowanych przez klasycznych włoskich lutników do wykańczania i lakierowania instrumentów. Zajął się i rozwinął metody testowania akustycznego, które mogą pomóc lutnikom w uzyskaniu większej kontroli nad jakością i powtarzalnością ich instrumentów. Jego niekonwencjonalne wykształcenie w zakresie budowy instrumentów pozwoliło mu rozwinąć szczegółowe techniki konstrukcyjne, odmienne od tych nauczanych w szkołach lutniczych. We współpracy z gitarzystą Paulem Galbraithem opracował radykalnie zaprojektowaną gitarę 8-strunową. W uznaniu tych działań, na początku tego roku Uniwersytet Cambridge przyznał mu tytuł doktora honoris causa, co sprawiło mu ogromną radość w czasie, gdy zmagał się już z ostatnią chorobą.
David Rubio będzie pamiętany przede wszystkim za instrumenty, które po sobie zostawił, ale jego przyjaciele będą również pamiętać o jego poświęceniu, kunszcie, przebojowej osobowości i o tym, że nigdy nie łamał swoich wysokich standardów, czy to w ręcznie robionych japońskich dłutach, czy w wykwintnym winie. Pracował do końca, kiedy tylko starczyło mu sił, a ostatnie skrzypce pozostały niemal w całości na stole warsztatowym.
David Rubio zmarł na raka w sobotę 21 października 2000 roku w wieku 65 lat. Pozostawił żonę i ponad tysiąc wspaniałych instrumentów muzycznych. – JW
Gitary Davida Rubio w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar Davida Rubio – i kilka jego lutni – od gitar New York „Jose” Rubio po gitary „PF” zbudowane przez Paula Fischera w jego warsztacie. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kim był David Rubio?
Angielski lutnik (1934–2000), urodzony jako David Spink, nauczył się sam budować gitary w Nowym Jorku, wykonywał gitary dla Juliana Breama, a później budował lutnie, klawesyny i skrzypce w Anglii.
Dlaczego na niektórych gitarach Davida Rubio jest napisane „Jose Rubio”?
Jego gitary wyprodukowane w Nowym Jorku przed 1967 rokiem noszą etykietę „Jose Rubio”; po powrocie do Anglii używał swojego własnego nazwiska.
Co oznacza „PF” w gitarze Rubio?
Jest to gitara zaprojektowana przez Rubia, zbudowana w jego warsztacie przez Paula Fischera, jednego z trzech młodych lutników, których szkolił.
Czy David Rubio produkował gitary flamenco?
Bardzo niewiele, chociaż sam był gitarzystą flamenco – co sprawia, że jego flamenco blancas są bardzo rzadkie.