1967 "Jose" David Rubio SP/CSAR

Klasyczna gitara autorstwa Davida Rubio z 1967 roku, ze świerkowym wierzchem oraz bokami i tyłem z palisandru CSA o efektownych zdobieniach. Została zbudowana w Nowym Jorku pod nazwiskiem „Jose” Rubio, tuż przed jego powrotem do Anglii.

Ostatni nowojorski rok

Ta gitara powstała w okresie Bream, w ostatnim roku Rubio w Nowym Jorku. Materiały są wykwintne, a najbardziej rzuca się w oczy wyrazisty rysunek palisandrowego tyłu i boków. Brzmienie jest bardzo wyraziste, równe i zrównoważone na całej długości gryfu, z pięknem i liryzmem, z których jest najbardziej znany.

Stan

Środkowy szew blatu w pewnym momencie pękł i został ponownie sklejony od zewnątrz (wewnętrzne naprawy nie zostały wykonane), a jednocześnie, jak sądzimy, wykonano pewne prace wykończeniowe na blacie. Zarówno zabytkowy, jak i bardzo przyjemny w grze.

David Rubio: Od gitarzysty flamenco do mistrza budowy instrumentów

David Rubio (1934–2000) jest prawdopodobnie najważniejszym lutnikiem pochodzącym z Anglii i ojcem założycielem angielskiej szkoły gitarowej. Urodzony jako David Spink i wychowany w Londynie, studiował medycynę w Trinity College w Dublinie, a następnie wyjechał do Hiszpanii, gdzie zarabiał na życie jako gitarzysta flamenco, akompaniując śpiewakom i tancerzom – i zyskał przydomek „Rubio” ze względu na swoją rudą brodę. Zespół flamenco, który koncertował, sprowadził go do Nowego Jorku, gdzie, dzięki temu, co zobaczył w hiszpańskich sklepach gitarowych, nauczył się sam budować gitary pod pseudonimem „Jose” Rubio. W ciągu kilku lat Julian Bream grał już na jego instrumentach.

Gitary, lutnie, klawesyny i skrzypce

Rubio powrócił do Anglii w 1967 roku i, w warsztatach pod Oksfordem, a od 1979 roku w Cambridge, zbudował niezwykle szeroką gamę instrumentów: gitary i lutnie, klawesyny, skrzypce barokowe i współczesne, altówki i wiolonczele. Pod koniec lat 60. i 70. XX wieku wyszkolił w swoich metodach trzech młodych lutników – Kazuo Sato, Edwarda B. Jonesa i Paula Fischera – którzy zbudowali gitary jego projektu, oznaczone ich inicjałami. Pod koniec życia, wspólnie z Paulem Galbraithem, opracował radykalną gitarę 8-strunową, model „Brahms”. Zmarł w Cambridge 21 października 2000 roku, pozostawiając po sobie ponad tysiąc instrumentów.