1969 Robert Ruck CD/CSAR

Rok	1969
Płyta wierzchnia	Cedar
Tył i boki	CSA Rosewood
Menzura	660 mm
Szerokość siodełka	54 mm
Wykończenie	French Polish
Kraj	USA
Luthier	Robert Ruck

This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.

Wyślij zapytanie

Opis

Ta gitara klasyczna Roberta Rucka z 1969 roku, z cedru i palisandru CSA, pochodzi z wczesnych lat Rucka w Miami – to instrument z tej samej epoki co słynny Ruck Manuela Barrueco.

Ruck z Miami, 1969

Odręcznie wypisana etykieta głosi po prostu „R. S. Ruck, Miami, Florida, 1969” – na długo przed drukowanymi etykietami i numerami z jego późniejszej twórczości. Rucki z tego okresu niemal nigdy nie pojawiają się na rynku.

Brzmienie i stan

Ton jest bardzo zwarty i solidny, głęboko zakotwiczony w tonie podstawowym każdej nuty, a wyższe alikwoty nadają korpusowi dźwięku piękną fakturę. Głośność zaskakuje – gitara mogłaby bez większego wysiłku wypełnić dużą salę. Menzura 660 mm jest wygodna w grze. Poza kilkoma dobrze naprawionymi pęknięciami korpusu gitara była w świetnym stanie.

Tło

Robert Ruck: amerykański oryginał

Robert Ruck (1945–2018) był jednym z najbardziej cenionych lutników gitar klasycznych w Stanach Zjednoczonych – jego kariera trwała blisko pięć dekad, a zbudował znacznie ponad tysiąc instrumentów. Zaczynał jako gitarzysta flamenco w Miami – uczył się gry na gitarze klasycznej u Juana Mercadala i śpiewu flamenco u Eleny Marbelli – pierwsze gitary zbudował w latach 60., a później pracował w Wisconsin i na północnym zachodzie USA, nad Pacyfikiem. W 2016 roku został przyjęty do Galerii Sław Guitar Foundation of America.

Barrueco i brzmienie Rucka

Najsłynniejszym Ruckiem jest nr 58 – gitara z lat 70., na której Manuel Barrueco nagrał wiele swoich albumów. Gitary Rucka słyną z bardzo zwartego, solidnego tonu, głęboko zakotwiczonego w tonie podstawowym każdej nuty, któremu pomruk wyższych alikwotów nadaje fakturę, a także z zaskakującej głośności i wygodnych, łatwych w grze gryfów. Wiele jego późniejszych gitar ma otwory rezonansowe w górnej części boczków. Grali na nich m.in. Sharon Isbin, Carlos Barbosa-Lima, Berta Rojas, Leo Brouwer, Gerardo Núñez i Paulo Bellinati.