1971 Arcángel Fernández z kołkami SP/CY

Ten egzemplarz Arcángel Fernández z 1971 r. to blaszany talerz flamenco wykonany ze świerku i cyprysu, z tradycyjnymi drewnianymi kołkami. Pochodzi z jego warsztatu w Madrycie i jest w fantastycznym stanie, bez pęknięć.

Peghead Blanca z 1971 roku

Wykonana ze świerku i cyprysu, wyposażona w tradycyjne drewniane kołki stroikowe, gitara nosi oznaczenie „Madrid-12 (España)”, którego Arcángel używał od połowy lat 60. Charakterystyczna dla jego dojrzałego stylu, gitara charakteryzuje się lekką konstrukcją i optymalnym wykorzystaniem materiałów.

Pięciu fanów rozmachu i szybkości

Sam wierzch jest lekko wzmocniony zaledwie pięcioma wentylatorami, co zwiększa basowe brzmienie i szybkość reakcji wysokich tonów – brzmienie, które wciąż stanowi wzór dla współczesnych lutników flamenco, próbujących uzyskać to klasyczne brzmienie z połowy XX wieku. Instrument jest bez trzasków i niezwykle pożądany pod każdym względem, zarówno dla wykonawców, jak i kolekcjonerów.

Arcángel Fernández: twórca gitar flamenco z Madrytu

Arcángel Fernández (ur. 1932) to jeden z najlepszych i najsłynniejszych hiszpańskich lutników, specjalizujących się w gitarach flamenco i klasycznych drugiej połowy XX wieku. Zaczął od stolarstwa, a w 1954 roku został asystentem Marcelo Barbero – wówczas najwybitniejszego lutnika w Madrycie – zajmując się obróbką drewna i wykańczaniem instrumentów. Był jedyną osobą, która odbyła praktykę u Barbero. Po śmierci mistrza w marcu 1956 roku, Arcángel dokończył niedokończone gitary w warsztacie i przez około rok kontynuował budowę dla wdowy po Barbero.

Jego własny warsztat w Lavapiés

Następnie otworzył własny warsztat przy Jesús y María 26, kilka przecznic od starego sklepu Barbero w madryckiej dzielnicy Lavapiés. Tam przyjął młodego syna Barbero, Marcelo Barbero Hijo , nauczył go wszystkiego, czego nauczył się od ojca i pracował z nim ramię w ramię przez około czterdzieści lat. Podobnie jak jego mistrz, Arcángel odegrał kluczową rolę w zdefiniowaniu archetypowej gitary flamenco – lekkiej, szybkiej i mocnej, z luźnym, suchym i drewnianym brzmieniem „starego świata” – która nadal służy jako wzór dla lutników flamenco poszukujących klasycznego brzmienia z połowy XX wieku. Budował tylko niewielką liczbę gitar każdego roku, w późniejszych dekadach prawie wyłącznie dla kolekcjonerów w Japonii, aż popyt stał się tak duży, że przestał przyjmować zamówienia. W 2011 roku przeszedł na emeryturę na Wyspach Kanaryjskich.

Książki o Arcángelu Fernándezie

Arcángel Fernández z 1962 roku to jedna z gitar reprodukowanych w książce Alberto Martíneza „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości”, wraz ze zdjęciami i rysunkami każdego instrumentu w pełnej skali:

34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości