1978 John Gilbert SP/CSAR

Klasyczna gitara Johna Gilberta z 1978 roku, z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, wyprodukowana w Kalifornii – wczesny model Gilberta, nr 23, oznaczony jako „model z małą szyjką”.

W powyższym filmie Saro Babikian gra na gitarze utwór „Canción – Triste Argentino” z utworu „Tres Piezas Latinoamericanas” Leo Brouwera.

Gilbert nr 23, „Model małej szyi”

To stosunkowo wczesna gitara, nr 23, którą Gilbert ciekawie nazywa na etykiecie „modelem z małą szyjką”, mimo że szerokość siodełka jest standardowa, a menzura (654 mm) nieco dłuższa niż dzisiejsze 650 mm. Być może odnosi się to do gitar z długą menzurą, które dominowały w tamtym okresie – Rodríguez, Ramírez, Oribe – których standardowe gryfy miały siodełko o szerokości 54 mm i menzurę 664 mm.

Klasyczny dźwięk Gilberta

Posiada typowe dla Gilberta brzmienie, spełniające jego cel, jakim jest „neutralna” reakcja, pozwalająca, by kunszt gitarzysty decydował o barwie i dynamice każdego wykonania. Gitary Gilberta rzadko trafiają na rynek – to doskonały przykład legendarnego amerykańskiego producenta.

John Gilbert: Podejście inżyniera do gitary klasycznej

John Gilbert (1922–2012) był jednym z najbardziej utytułowanych i popularnych „innowacyjnych” amerykańskich producentów gitar końca XX wieku. Zanim zajął się gitarami, był mechanikiem w firmie Hewlett-Packard. Swój pierwszy instrument zbudował w 1965 roku, będąc samoukiem, i wniósł do rzemiosła inżynierską precyzję – w tym precyzyjny system uwzględniający wymiary, wagę i sztywność materiałów.

Most Gilberta Pin i gracze, którzy go wybrali

Jego najbardziej znanym wynalazkiem jest „mostek kołkowy”: zamiast jednego mostka z kości, wspólnego dla wszystkich sześciu strun, każda struna spoczywa na osobnym metalowym kołku, co zapewnia większą separację między głosami i indywidualnie regulowaną akcję. Jego gitary są również wyposażone w jego własne, solidne klucze Gilbert. Grało na nich całe pokolenie gitarzystów, w tym David Russell, Raphaella Smits, David Tanenbaum, Marc Teicholz, David Leisner i Fred Hand. Od około 1990 roku współpracował z nim jego syn, William Gilbert, a później obaj podpisali kontrakty z wytwórniami. John Gilbert zmarł 23 lutego 2012 roku w swoim domu w Woodside w Kalifornii.