1980 David Rubio SP/CSAR

Klasyczna gitara Davida Rubio z 1980 roku, z postarzanym, ciemnym świerkowym wierzchem oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, wyprodukowana w Cambridge – najłatwiejsza do grania gitara Rubio, jaką widzieliśmy.

Kwiatowa rozeta i zabytkowe klucze Rodgers

Gitara ta jest doskonałym przykładem kunsztu Rubia, a wykorzystano w niej wspaniałe materiały – zachwycający zestaw palisandru CSA i starą, ciemną świerkową płytę wierzchnią – rozetę w kwiaty, z której słynął, oraz klucze Rodgers, których płytki uległy oksydacji i nabrały niemal zabytkowego wyglądu.

Dźwięk Rodrígueza z klarownością Hausera

Brzmienie jest potężne, gęste i soczyste, a jednocześnie czyste – trochę jak u znakomitego Rodrígueza , ale z klarownościąHausera – z niesamowitym sustainem w wyższych rejestrach. Spośród wielu gitar Rubio, które widzieliśmy w ciągu ostatnich kilku dekad, ta jest zdecydowanie najłatwiejsza do grania: ma 51-milimetrowy siodełko i gra się na niej z zaskakującą łatwością.

Stan

Poza dwoma małymi, dobrze załatanymi pęknięciami w dolnej części grzbietu, jest on niezwykle czysty i w znakomitym stanie jak na swój wiek. Marzenie każdego gracza i przedmiot kolekcjonerski.

David Rubio: Od gitarzysty flamenco do mistrza budowy instrumentów

David Rubio (1934–2000) jest prawdopodobnie najważniejszym lutnikiem pochodzącym z Anglii i ojcem założycielem angielskiej szkoły gitarowej. Urodzony jako David Spink i wychowany w Londynie, studiował medycynę w Trinity College w Dublinie, a następnie wyjechał do Hiszpanii, gdzie zarabiał na życie jako gitarzysta flamenco, akompaniując śpiewakom i tancerzom – i zyskał przydomek „Rubio” ze względu na swoją rudą brodę. Zespół flamenco, który koncertował, sprowadził go do Nowego Jorku, gdzie, dzięki temu, co zobaczył w hiszpańskich sklepach gitarowych, nauczył się sam budować gitary pod pseudonimem „Jose” Rubio. W ciągu kilku lat Julian Bream grał już na jego instrumentach.

Gitary, lutnie, klawesyny i skrzypce

Rubio powrócił do Anglii w 1967 roku i, w warsztatach pod Oksfordem, a od 1979 roku w Cambridge, zbudował niezwykle szeroką gamę instrumentów: gitary i lutnie, klawesyny, skrzypce barokowe i współczesne, altówki i wiolonczele. Pod koniec lat 60. i 70. XX wieku wyszkolił w swoich metodach trzech młodych lutników – Kazuo Sato, Edwarda B. Jonesa i Paula Fischera – którzy zbudowali gitary jego projektu, oznaczone ich inicjałami. Pod koniec życia, wspólnie z Paulem Galbraithem, opracował radykalną gitarę 8-strunową, model „Brahms”. Zmarł w Cambridge 21 października 2000 roku, pozostawiając po sobie ponad tysiąc instrumentów.