1985 David Rubio SP/CSAR (ex Mark Ashford, Graham Wade)

Klasyczna gitara Davida Rubio z 1985 roku, z płytą wierzchnią z litego świerku niedźwiedziego oraz bokami i tyłem z palisandru CSA, wyprodukowana w Cambridge – wcześniej należała do gitarzysty i autora Grahama Wade'a oraz Marka Ashforda, który nagrał na niej trzy albumy.

W powyższym filmie Alexander Milovanov gra na tej gitarze Gran Sonatę, Op. 11 Federico Morettiego.

Świerk Bearclaw i rozeta kwiatowa

Ta gitara to dowód na kunszt rzemieślniczy Rubia, z przepięknymi materiałami – zachwycającym zestawem palisandru CSA i świerkowym topem pokrytym wzorem bearclaw, kwiatową rozetą, z której słynął, oraz kluczami Rodgers. Brzmienie jest gęste i bogate, z niesamowitym sustainem w wysokich rejestrach, a głośność jest znakomita, bez dudnienia.

Były Graham Wade i Mark Ashford

Angielski gitarzysta Mark Ashford kupił tę gitarę od gitarzysty i znanego autora Grahama Wade'a. Mark nagrał na niej trzy albumy – solowe utwory na płycie „Sonata”, „Concierto de Aranjuez” z Królewską Orkiestrą Filharmoniczną oraz pierwszą płytę Vida Quartet „Love the Magician”. Występował na niej w wielu audycjach BBC i zdobywał nagrody w konkursach, w tym II nagrodę na festiwalu GFA i III nagrodę w Alessandrii.

Stan

Pomimo profesjonalnej gry, stan jest doskonały i w pełni oryginalny, bez żadnych napraw – jedynie drobne poprawki lakiernicze z tyłu gryfu (podobno przez Paula Fischera ), typowe drobne ślady użytkowania i kilka wgnieceń za mostkiem. Rubio, które ma wszystko: pochodzenie, stan, piękno brzmienia, materiały i kunszt wykonania.

David Rubio: Od gitarzysty flamenco do mistrza budowy instrumentów

David Rubio (1934–2000) jest prawdopodobnie najważniejszym lutnikiem pochodzącym z Anglii i ojcem założycielem angielskiej szkoły gitarowej. Urodzony jako David Spink i wychowany w Londynie, studiował medycynę w Trinity College w Dublinie, a następnie wyjechał do Hiszpanii, gdzie zarabiał na życie jako gitarzysta flamenco, akompaniując śpiewakom i tancerzom – i zyskał przydomek „Rubio” ze względu na swoją rudą brodę. Zespół flamenco, który koncertował, sprowadził go do Nowego Jorku, gdzie, dzięki temu, co zobaczył w hiszpańskich sklepach gitarowych, nauczył się sam budować gitary pod pseudonimem „Jose” Rubio. W ciągu kilku lat Julian Bream grał już na jego instrumentach.

Gitary, lutnie, klawesyny i skrzypce

Rubio powrócił do Anglii w 1967 roku i, w warsztatach pod Oksfordem, a od 1979 roku w Cambridge, zbudował niezwykle szeroką gamę instrumentów: gitary i lutnie, klawesyny, skrzypce barokowe i współczesne, altówki i wiolonczele. Pod koniec lat 60. i 70. XX wieku wyszkolił w swoich metodach trzech młodych lutników – Kazuo Sato, Edwarda B. Jonesa i Paula Fischera – którzy zbudowali gitary jego projektu, oznaczone ich inicjałami. Pod koniec życia, wspólnie z Paulem Galbraithem, opracował radykalną gitarę 8-strunową, model „Brahms”. Zmarł w Cambridge 21 października 2000 roku, pozostawiając po sobie ponad tysiąc instrumentów.