1986 Robert Ruck nr 359 CD/CSAR

Rok	1986
Płyta wierzchnia	Cedar
Tył i boki	CSA Rosewood
Menzura	656 mm
Szerokość siodełka	54 mm
Wykończenie	French Polish
Kraj	USA
Luthier	Robert Ruck

This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.

Wyślij zapytanie

Opis

Ta gitara klasyczna Roberta Rucka z 1986 roku, z cedru i palisandru CSA, nr 359, w 2000 roku wróciła do swojego twórcy na prace serwisowe.

Nr 359, serwisowany przez Rucka

Etykieta – „R. S. Ruck” obok okrągłego emblematu – jest datowana odręcznie, podpisana „Robert Ruck” i opatrzona numerem #359. W 2000 roku sam Robert Ruck przyjął gitarę z powrotem, by wykonać kilka drobnych napraw – m.in. niewielkiego pęknięcia płyty wierzchniej po stronie basowej, w dolnej części korpusu – oraz prace przy progach i wykończeniu; niedawno Richard Reynoso naprawił pęknięcie na dnie. Gitara ma mechaniki Gilbert.

Brzmienie

Ton jest zwarty i solidny, zakotwiczony w tonie podstawowym każdej nuty, z piękną fakturą wyższych alikwotów i głośnością wystarczającą na dużą salę.

Tło

Robert Ruck: amerykański oryginał

Robert Ruck (1945–2018) był jednym z najbardziej cenionych lutników gitar klasycznych w Stanach Zjednoczonych – jego kariera trwała blisko pięć dekad, a zbudował znacznie ponad tysiąc instrumentów. Zaczynał jako gitarzysta flamenco w Miami – uczył się gry na gitarze klasycznej u Juana Mercadala i śpiewu flamenco u Eleny Marbelli – pierwsze gitary zbudował w latach 60., a później pracował w Wisconsin i na północnym zachodzie USA, nad Pacyfikiem. W 2016 roku został przyjęty do Galerii Sław Guitar Foundation of America.

Barrueco i brzmienie Rucka

Najsłynniejszym Ruckiem jest nr 58 – gitara z lat 70., na której Manuel Barrueco nagrał wiele swoich albumów. Gitary Rucka słyną z bardzo zwartego, solidnego tonu, głęboko zakotwiczonego w tonie podstawowym każdej nuty, któremu pomruk wyższych alikwotów nadaje fakturę, a także z zaskakującej głośności i wygodnych, łatwych w grze gryfów. Wiele jego późniejszych gitar ma otwory rezonansowe w górnej części boczków. Grali na nich m.in. Sharon Isbin, Carlos Barbosa-Lima, Berta Rojas, Leo Brouwer, Gerardo Núñez i Paulo Bellinati.