1995 Robert Ruck „Barbero” nr 588 SP/CY

Ten „Barbero” Roberta Rucka z 1995 roku, nr 588, to gitara flamenco ze świerku i cyprysu – jedyna wierna replika gitary Marcela Barbero, jaką Ruck kiedykolwiek wykonał.

Barbero Rucka

Ruck zbudował tę gitarę dla siebie po tym, jak sprzedał własnego Barbero, by wyremontować kuchnię – to dokładna kopia, dzięki której można się przekonać, jak wyglądałby zakup zupełnie nowego Barbero. Jedno pęknięcie dna, powstałe w trakcie budowy, Ruck wzmocnił od środka łatką wzmacniającą; znajduje się ono pod etykietą i jest niewidoczne zarówno od wewnątrz, jak i z zewnątrz. Etykieta – „R. S. Ruck” obok okrągłego emblematu – jest datowana odręcznie, podpisana niebieskim atramentem „Robert Ruck” i opatrzona numerem #588.

Brzmienie

Bardzo głośna, klarowna i selektywna, z dźwięcznym rasgueado i surowym, vintage’owym atakiem. Akcja strun jest niska, a siodełko mostka można obniżyć jeszcze bardziej – „tak nisko, jak lubił Diego del Gastor”. W powyższym nagraniu Kai Narezo gra na niej jedną ze swoich rondeñas.

Robert Ruck: amerykański oryginał

Robert Ruck (1945–2018) był jednym z najbardziej cenionych lutników gitar klasycznych w Stanach Zjednoczonych – jego kariera trwała blisko pięć dekad, a zbudował znacznie ponad tysiąc instrumentów. Zaczynał jako gitarzysta flamenco w Miami – uczył się gry na gitarze klasycznej u Juana Mercadala i śpiewu flamenco u Eleny Marbelli – pierwsze gitary zbudował w latach 60., a później pracował w Wisconsin i na północnym zachodzie USA, nad Pacyfikiem. W 2016 roku został przyjęty do Galerii Sław Guitar Foundation of America.

Barrueco i brzmienie Rucka

Najsłynniejszym Ruckiem jest nr 58 – gitara z lat 70., na której Manuel Barrueco nagrał wiele swoich albumów. Gitary Rucka słyną z bardzo zwartego, solidnego tonu, głęboko zakotwiczonego w tonie podstawowym każdej nuty, któremu pomruk wyższych alikwotów nadaje fakturę, a także z zaskakującej głośności i wygodnych, łatwych w grze gryfów. Wiele jego późniejszych gitar ma otwory rezonansowe w górnej części boczków. Grali na nich m.in. Sharon Isbin, Carlos Barbosa-Lima, Berta Rojas, Leo Brouwer, Gerardo Núñez i Paulo Bellinati.

Książki o Robercie Rucku

Ruck z 1978 roku z kolekcji Russella Clevelanda, nr 162, został przedstawiony w książce „The Classical Guitar – A Complete History”:

The Classical Guitar – A Complete History