1996 Robert Ruck nr 620 SP/CSAR

Rok	1996
Płyta wierzchnia	Spruce
Tył i boki	CSA Rosewood
Menzura	650 mm
Szerokość siodełka	54 mm
Wykończenie	French Polish
Kraj	USA
Luthier	Robert Ruck

This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.

Wyślij zapytanie

Opis

Ta gitara klasyczna Roberta Rucka z 1996 roku, ze świerku i palisandru CSA, nr 620, ma zachwycająco piękny palisander.

Nr 620

Dno i boczki z palisandru CSA mają efektowny rysunek słojów i barwę, a idealnie cięta ćwiartkowo świerkowa płyta wierzchnia jest pełna poprzecznych refleksów promieni rdzeniowych, czyli „aguas”. Mechaniki to Rodgers. Od połowy lat 90. Ruck stosował nową etykietę w stylu odręcznym – „R.S. Ruck” obok emblematu; ta jest podpisana i opatrzona numerem #620.

Brzmienie i stan

Zwarta i solidna, zakotwiczona w tonie podstawowym, z fakturą delikatnego pomruku alikwotów, gitara z łatwością wypełnia dużą salę i ma bardzo wygodny gryf. Była jak nowa, praktycznie bez śladów użytkowania.

Tło

Robert Ruck: amerykański oryginał

Robert Ruck (1945–2018) był jednym z najbardziej cenionych lutników gitar klasycznych w Stanach Zjednoczonych – jego kariera trwała blisko pięć dekad, a zbudował znacznie ponad tysiąc instrumentów. Zaczynał jako gitarzysta flamenco w Miami – uczył się gry na gitarze klasycznej u Juana Mercadala i śpiewu flamenco u Eleny Marbelli – pierwsze gitary zbudował w latach 60., a później pracował w Wisconsin i na północnym zachodzie USA, nad Pacyfikiem. W 2016 roku został przyjęty do Galerii Sław Guitar Foundation of America.

Barrueco i brzmienie Rucka

Najsłynniejszym Ruckiem jest nr 58 – gitara z lat 70., na której Manuel Barrueco nagrał wiele swoich albumów. Gitary Rucka słyną z bardzo zwartego, solidnego tonu, głęboko zakotwiczonego w tonie podstawowym każdej nuty, któremu pomruk wyższych alikwotów nadaje fakturę, a także z zaskakującej głośności i wygodnych, łatwych w grze gryfów. Wiele jego późniejszych gitar ma otwory rezonansowe w górnej części boczków. Grali na nich m.in. Sharon Isbin, Carlos Barbosa-Lima, Berta Rojas, Leo Brouwer, Gerardo Núñez i Paulo Bellinati.